ไปเขย่าร่างของชายที่มีเลือดเต็มตัวที่อยู่ข้าง ๆ
“ท่านแม่ทัพตื่นเถิด”
ภายใต้การเขย่าของชายผู้นั้น เปลือกตาของชายที่มีเลือดเต็มตัวขยับเล็กน้อย ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เมื่อมองเห็นคนตรงหน้าชัดเจน ชายที่มีเลือดเต็มตัวฝืนยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง “หลิวเหนิง ข้ายังไม่ตายหรือ?”
หลิวเหนิงส่ายหน้า “แม่ทัพเว่ย ท่านยังไม่ตาย และก็ต้องไม่ตายด้วย ท่านยังต้องนำคนของเรากลับไปแก้แค้นอีก”
สองคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น พวกเขาคือหัวหน้าหลิวเหนิงแห่งค่ายเว่ยอู่และแม่ทัพใหญ่เว่ยอวิ๋น
สาเหตุที่พวกเขาตกอยู่ในสภาพนี้ เป็นเพราะเมืองจ่างผิงที่พวกเขาอยู่นั้น เช่นเดียวกับเมืองหวงซาก็ตกเป็นเป้าหมายแรกในการโจมตีของเผ่าถ่ามู่
หลังจากเมืองจ่างผิงถูกโจมตีจนแตกพ่าย ผู้รอดชีวิตที่เหลือก็ถูกจับเป็นเชลย จากนั้นพวกมันก็พาคนเหล่านี้เดินทางมาเรื่อย ๆ ดูท่าทางตอนนี้คงจะพาพวกเขาไปยังค่ายของเผ่าถ่ามู่
“พาคนของเรากลับไปหรือ?” เว่ยอวิ๋นเม้มริมฝีปากที่แห้งแตก ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มขื่นขม “เจ้าดูสภาพข้าตอนนี้สิ ยังด้อยกว่าคนพิการเสียอีก จะพาคนของเรากลับไปได้อย่างไร?”
หลิวเหนิงมองดูเว่ยอวิ๋นโดยไม่รู้ตัว เห็นบาดแผลบนร่างของเขา อย่างน้อยก็มีหลายสิบแห่ง แม้จะห้ามเลือดแล้ว แต่หลายแผลก็เริ่มมีหนอง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คาดว่าไม่นานนัก โดยไม่ต้องมีใครทำร้าย แค่บาดแผลบนร่างก็สามารถพรากชีวิตเว่ยอวิ๋นได้แล้ว
แต่นั่นยังไม่ใช่จุดสำคัญ สิ่งสำคัญคือตอนต่อสู้กับศ
