อดสด ๆ ก็กระเซ็นเต็มพื้นกลางลานค่ายแห่งนี้
นับแต่นี้ ในค่ายแห่งนี้ไม่มีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่อีกแล้ว
หลี่เต้ายืนมองอยู่ด้านข้างตลอด ไม่มีความคิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวแม้แต่น้อย
จุดประสงค์หลักของเขาคือเพื่อจางเมิ่งและคนเหล่านั้น
เลือดวิเศษทำให้พวกเขาเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย และครั้งนี้ก็เพื่อให้พวกเขาเปลี่ยนแปลงทางจิตใจ เพื่อที่ต่อไปพวกเขาจะได้ไม่ต้องเสียเปรียบเพราะความใจอ่อนอีก
ตุบ!
หลังจากจบลง เสวียปิงก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หอบหายใจรุนแรง
คนที่เหลือต่างก็มีสีหน้าอึดอัดไม่สบายใจไม่มากก็น้อย
หลี่เต้ามองดูทุกคนแล้วกล่าวว่า “รู้สึกทำใจยอมรับได้ยากใช่หรือไม่?”
ทุกคนไม่พูดอะไร แต่ดูเหมือนจะยอมรับแต่โดยดี
หลี่เต้าชี้ไปที่กระโจมด้านหลัง “เข้าไปดูสักหน่อย พวกเจ้าจะเข้าใจเองว่าเพราะเหตุใด?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของผู้ที่เงียบงันก็แวบผ่านด้วยความสงสัย แต่ก็ยังเชื่อฟังเดินเข้าไปในกระโจม
ไม่นานต่อมา พวกเขาก็ทยอยเดินออกมาจากกระโจมทีละคน
คราวนี้ในดวงตาของพวกเขาไม่มีความสับสนอีกต่อไป แต่กลับเต็มไปด้วยสังหารในแววตา
ตอนนี้พวกเขาอยากจะชุบชีวิตศพเหล่านี้ขึ้นมาแล้วฆ่าพวกมันอีกรอบ
เห็นได้ชัดว่า พวกเขาต่างก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็นในนั้น
หลี่เต้าชี้ไปรอบ ๆ พลางกล่าวว่า “นี่เป็นเพียงค่ายเล็ก ๆ เท่านั้น พวกเจ้าลองคิดดูว่าในดินแดนอันกว้างใหญ่ของชนเผ่าเป่ยหมานจะมีสถานการณ์เช่นนี้อีกมากมายเพียงใด?”
“ดังนั้น จงเก็บควา
