?”
“หรือว่าจะมีใครมาล้อเล่นกับข้า?”
คิดไปหลายตลบ เซินหม่าก็ยังไม่ได้นึกถึงกองทัพต้าเฉียนเลย
เพราะในสายตาของเขา มีแต่พวกเขาที่รุกรานต้าเฉียน จะมีชาวต้าเฉียนกล้าบุกมาถึงที่นี่ได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้กองทัพของพวกเขาก็ไปถึงฝั่งต้าเฉียนแล้ว
ท้ายที่สุดแล้วเขาก็คิดไม่ออก เซินหม่าจึงพูดอย่างเด็ดขาดว่า “เอาเถอะ ออกไปดูกันก่อน คงไม่มีปัญหาใหญ่อะไรหรอก”
ในสายตาของเซินหม่า ตราบใดที่อยู่ในเขตแดนเผ่าถ่ามู่ตระกูลเซินหม่าของพวกเขาก็คงไม่มีปัญหาใหญ่ เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นผู้เลี้ยงดูกองทัพของเผ่าถ่ามู่
ผู้ที่รู้จักตระกูลเซินหม่าล้วนให้เกียรติเขาไม่มากก็น้อย ไม่มีใครกล้าทำอะไรเกินเลยนัก
ทว่าทันทีที่เขาเดินออกจากกระโจม เสียงการสังหารก็ดังขึ้นภายในอาณาเขตของตระกูล ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมานของผู้คนมากมาย
เมื่อมองภาพความวุ่นวายเบื้องหน้า เซินหม่าไม่อาจเทียบภาพตรงหน้ากับความสงบสุขของตระกูลเซินหม่าในอดีตได้เลย
“ใครกัน!!” เซินหม่าตะโกนด้วยดวงตาแดงก่ำ
“ระวังด้วยท่านหัวหน้าตระกูล!” ทันใดนั้น องครักษ์ข้างกายก็ผลักเขาออก
เซินหม่าเห็นเพียงง้าวยาวลายมังกรเปื้อนเลือดแทงทะลุร่างองครักษ์ที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ข้างกายเขา
จากนั้น ใบหน้าที่ทำให้เซินหม่าอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาริษยาก็ปรากฏตรงหน้าเขา
“เจ้า… พวกเจ้าเป็นใครกัน!” แม้จะหวาดกลัว แต่เซินหม่าก็ยังถามออกไปด้วยเสียงอันสั่นเครือ
หลี่เต้าสะบั
