บทที่ 127 สงครามเริ่มขึ้น ก้าวเข้าสู่ชนเผ่าเป่ยหมาน
ภายในพริบตา เวลาก็มาถึงวันรุ่งขึ้น
ยามเช้าตรู่ หลี่เต้าเพิ่งลุกจากที่นอน ก็ได้ยินเสียงร้องดังมาจากนอกกระโจม
เมื่อเขาเดินออกมานอกกระโจม ก็เห็นเงาร่างสองร่างกำลังบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้า
ดูเหมือนว่าไป๋เฉี่ยนและโม่เฉี่ยนจะเห็นหลี่เต้า จึงพากันบินลงมา
“โม่เฉี่ยน เจ้าก็มาด้วยหรือ?” หลี่เต้าลูบขนโม่เฉี่ยนเบา ๆ แกล้งเล่นกับมันเล็กน้อย
“จิ๊บ!” โม่เฉี่ยนร้องขึ้นหนึ่งเสียง ยกอุ้งเท้าขึ้น เห็นกระบอกไม้ไผ่ที่มีจดหมายอยู่ข้างใน
หลังจากเปิดอ่านเนื้อความในจดหมาย หลี่เต้าส่ายหน้าพลางยิ้มออกมา
เป็นไปตามคาด จิ่วเอ๋อร์บ่นว่าเขาแทบไม่เคยเขียนจดหมายถึงนางเลยแต่พออ่านถึงตอนท้าย หลี่เต้าก็ต้องขมวดคิ้วขึ้น
ในจดหมาย จิ่วเอ๋อร์นอกจากเป็นห่วงและบอกให้เขาระวังตัวแล้ว ยังเขียนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นล่าสุดในเมืองอวิ๋นฉีอีกด้วย
“เริ่มเกณฑ์ชายฉกรรจ์ในเมืองอวิ๋นฉีแล้วหรือ? ดูเหมือนว่าครั้งนี้เล่นใหญ่จริง ๆ”
หลังอ่านจดหมายจบ หลี่เต้าก็เขียนจดหมายอีกฉบับมอบให้โม่เฉี่ยนนำไปส่งให้จิ่วเอ๋อร์
นอกจากนี้เขายังมองไปที่ไป๋เฉี่ยนพลางกล่าวว่า “เจ้าไปกับโม่เฉี่ยน หากเห็นทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน ก็รีบกลับมาแจ้งข้าทันที”
“จิ๊บ!” ไป๋เฉี่ยนพยักหน้า ดูท่าจะเข้าใจคำพูดของหลี่เต้าแล้ว
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เต้าก็วางใจ มีสายลับเช่นนี้อยู่ ก็ไม่ต้องกังวลว่าข่าวสารจะถูกปิดกั้นจากทางนั้น
…
เวลา
