ญ่สักตั้งจะดีกว่า”
“…”
หลังจากทุกคนได้ฟังคำพูดที่เหลือของหลี่เต้าจบ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตะลึงงัน
พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าในสถานการณ์เช่นนี้ จะยังมีคนเลือกที่จะโจมตีกลับไปที่ชนเผ่าเป่ยหมาน
เมื่อได้สติกลับมา ทุกคนต่างรู้สึกเลือดเดือดพล่านขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
สำหรับทหารอันธพาลอย่างพวกเขาแล้ว เรื่องเช่นนี้มันช่างเป็น… เรื่องที่กล้าหาญองอาจสุด ๆ!
หากรอดชีวิตกลับไปได้ การบุกโจมตีฐานที่มั่นของศัตรูจากในวงล้อมเช่นนี้ จะเป็นเรื่องที่พวกเขาสามารถนำมาโอ้อวดได้ไปชั่วชีวิต
สำหรับเหล่าทหารอันธพาลแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างอาจไม่สำคัญ แต่มีเพียงเกียรติยศเท่านั้นที่จะอยู่กับพวกเขาไปตลอดชีวิต
“แม่ทัพ ข้าจะทำตามที่ท่านว่า!”
“ลงมือเลย ขอเพียงครั้งนี้ข้ารอดชีวิตกลับไป ข้าต้องตบหน้าท่านพ่อที่ชอบเอาประสบการณ์ของตัวเองมาอวดอ้างทุกวันให้ได้ ให้เขารู้ว่าลูกชายของเขาเก่งกาจเพียงใด”
“ข้ามีความแค้นกับชนเผ่าเป่ยหมานมาหลายชั่วอายุคน สู้กับพวกมันให้ถึงที่สุด!”
“ปีหน้าข้าจะให้สายตระกูลของข้าเริ่มต้นใหม่จากรุ่นของข้า!”
“…”
เมื่อมีคนหนึ่งเริ่มออกโรง คนที่เหลือต่างก็ลุกขึ้นแสดงความเห็นด้วย แม้จะรู้ว่าเรื่องเช่นนี้มีโอกาสไปแล้วไม่ได้กลับมาก็ตาม
หลี่เต้ามองดูผู้คนตรงหน้า แล้วโบกมือเรียกจางเมิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
จางเมิ่งพยักหน้ารับ จากนั้นก็ช่วยกันกับเสวียปิงยกถังน้ำใบหนึ่งมาวางกลางลานฝึก
ทุกคนรวมถึงจางเมิ่งและเสวียปิงต
