ที่จ้าวถ่งส่งมาในตอนกลางวัน
เมื่อได้ฟังสถานการณ์ที่จ้าวถ่งบรรยาย ใบหน้าของหลายคนก็ซีดเผือด พวกเขาอาจจะเป็นทหารอันธพาล แต่ก็ไม่ได้ไม่กลัวตาย
เมื่อคิดว่าตนเองกำลังจะถูกล้อมจับ คนส่วนใหญ่ก็แสดงความเห็นว่าอยากฉวยโอกาสนี้กลับไปยังด่านฟู่เฟิง
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าจึงเล่าสถานการณ์ที่แท้จริงของค่ายหวงซา
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นไม่มีใครโง่เลย ต่างเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดได้อย่างชัดเจน
เนื่องจากเมืองหวงซาเป็นค่ายทหารอันธพาล การอยู่เฝ้าชายแดนและเคลื่อนไหวอย่างอิสระจึงไม่มีปัญหาอะไร
แต่หากรวมตัวกับกองทัพปกติ พวกเขาจะกลายเป็นเป้าหมายให้ทุกคนรุมเล่นงานแน่นอน
เมื่อถึงตอนนั้นจุดจบคงจะน่าอนาถยิ่งกว่าอยู่ที่เมืองหวงซาเสียอีก โดยเฉพาะพวกทหารอันธพาลที่เคยล่วงเกินผู้บังคับบัญชา พอได้ยินเช่นนั้นต่างก็ส่ายหน้า กังวลว่าจะถูกแก้แค้นเมื่อกลับไป
การต่อสู้กับชาวเป่ยหมานพวกเขาไม่กลัว แต่กลับกลัวว่าสุดท้ายจะตายในมือพวกเดียวกันเอง
“แม่ทัพหลี่ เมื่อแม่ทัพจ้าวให้ท่านเป็นแม่ทัพชั่วคราวของพวกเรา พวกเราก็จะเชื่อฟังท่านทุกอย่าง ท่านว่าอย่างไรพวกเราก็จะทำตามนั้น”
มนุษย์มักจะติดตามผู้แข็งแกร่งโดยสัญชาตญาณ เมื่อรู้ว่ากลับไปไม่ได้พวกเขาจึงฝากความหวังทั้งหมดไว้กับหลี่เต้า
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็รู้ว่าตนบรรลุเป้าหมายแล้ว จึงเอ่ยความคิดของตนออกมา เป็นประโยคง่าย ๆ “แทนที่จะอยู่ที่นี่รอความตาย สู้เสี่ยงทำการให
