บทที่ 124 ฝ่าวงล้อม
เมื่อเผชิญหน้ากับการนำทัพบุกฝ่าวงล้อมของเสิ่นจง เหล่าทหารเผ่าถ่ามู่ก็ทยอยกันเข้ามาล้อมปราบไม่ขาดสาย
ส่วนคนที่อยู่ด้านหลังเขา นอกจากฉีเซิ่ง จ้าวถ่ง และผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนบางคนในกององครักษ์แล้ว คนส่วนใหญ่ที่เหลือก็ถูกกลืนหายและกระจัดกระจายท่ามกลางฝูงทหารม้าจบชีวิตลงอย่างอนาถ
ด้วยการบุกฝ่าวงล้อมในระดับนี้ หากไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียน ก็ยากที่จะรอดชีวิต
…
โครม!
เซินเหล่ยปะทะกับเสิ่นจงอีกครั้ง หลังเสียงดังกึกก้อง เขาก็กระอักเลือดออกมา ทหารจำนวนมากที่อยู่รอบตัวเขาต่างก็กระอักเลือดร่วงลงจากหลังม้า
ถึงแม้ว่าจะอาศัยพลังของกองทัพวิญญาณ กระจายพลังของเสิ่นจงออกไป แต่ปรมาจารย์ก็คือปรมาจารย์ ถึงแม้เซินเหล่ยจะมีวรยุทธ์ระดับสูงส่ง แต่ก็ยังคงได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะติดต่อกัน และบรรดาผู้ติดตามรอบตัวเขาก็มีหลายคนที่ทนรับพลังที่แบ่งเบาไม่ไหวจนต้องตายอย่างอนาถ
สรุปคือการเผชิญหน้ากับเสิ่นจงที่อยู่ในขอบเขตปรมาจารย์นั้นมีคำนิยามเพียงแค่… ยากจะรับมือและยิ่งยากจะสังหาร!
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เสิ่นจงก็ไม่ได้สบายเช่นกัน บาดแผลที่ถูกถังซานแทงนั้นไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือพิษที่อีกฝ่ายใส่มา
ในสถานการณ์ปกติ การใช้ยาพิษจัดการกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้
เพราะพลังปราณแท้ของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์สามารถขับพิษที่เข้าสู่ร่างกายออกได้อย่างง่ายดาย
แต่ปัญหาอยู่ที่อีกฝ่ายไม่ให้
