ู่ที่นี่เช่นกัน”
ทุกคนต่างเผยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น ทหารเผ่าถ่ามู่นายหนึ่งทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พูดติดอ่าง
“ท่านแม่ทัพและหัวหน้าคนอื่น ๆ ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียน พวกเขาจะตายง่าย ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร?!”
ทหารเหล่านี้คิดเหมือนกับเซินเจ๋อ พวกเขาไม่เชื่อว่าตนเองจะต้องมาม้วยมรณาในเมืองหวงซาเล็ก ๆ แห่งนี้
แต่ความจริงมักจะโหดร้ายเสมอ หลี่เต้ามองดูกลุ่มคนที่กำลังจะจมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง จึงเติมเชื้อไฟให้พวกเขาอีกหน่อย
“หากพวกเจ้ายังไม่เชื่อ ที่นี่ยังมีผู้ช่วยของท่านแม่ทัพของพวกเจ้าอีกคน ให้เขาบอกพวกเจ้าเองว่าทุกอย่างเป็นความจริงหรือไม่?”
พูดจบ เขาก็ผลักเซินไห่ที่ใบหน้าซีดขาวออกไปยืนต่อหน้าผู้คน เมื่อเหล่าทหารเผ่าถ่ามู่เห็นเซินไห่ ความหวังสุดท้ายก็มลายหายไป
ผู้ช่วยเซินไห่อยู่ที่นี่ เช่นนั้นศีรษะเหล่านั้นก็ต้องเป็นของจริงแน่นอน เซินไห่มองดูผู้ใต้บังคับบัญชา พูดอย่างหมดเรี่ยวแรง “ยอมจำนนเถิด”
ในสถานการณ์ที่ไร้คู่ต่อสู้เช่นนี้ ทหารเพียงไม่กี่ร้อยนาย ไม่พอให้ปีศาจข้างกายผู้นี้สังหารด้วยซ้ำ การต่อต้านมีแต่จะสูญเปล่า
ประโยคนี้ราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ความฮึกเหิมเย็นเยียบลงโดยสิ้นเชิง ไม่นานนัก ทหารคนแรกก็โยนอาวุธทิ้ง ตามด้วยคนที่สอง
ในที่สุด เหล่าทหารของเผ่าถ่ามู่ที่บุกโจมตีค่ายหวงซา นอกจากผู้ที่เสียชีวิตแล้ว ที่เหลือถูกจับเป็นเชลยทั้งหมด ไม่มีใครหนีรอดไปได้เลย
“พวกเราชนะแล้วหร
