ือ?” จางเมิ่งพึมพำอย่างงุนงง ไม่เพียงแค่เขา แต่ทุกคนที่เหลือต่างก็อยู่ในสภาพเดียวกัน
เพราะจนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่อาจเชื่อได้ว่าตนเองสามารถเอาชนะในศึกอันยากลำบากครั้งนี้ได้จริง ๆ
หนึ่งพันต่อสู้กับสามพัน แม้พวกเขาจะเป็นฝ่ายป้องกันก็ตาม แต่ก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อในใจอยู่ดี
สาเหตุหลักเป็นเพราะเมืองหวงซาเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ ธรรมดา ไม่ใช่เมืองใหญ่อะไร การโจมตีจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นนัก
ไม่นานนัก สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่หลี่เต้า เพราะพวกเขารู้ดีว่าความดีความชอบทั้งหมดล้วนอยู่ที่หลี่เต้า
หากไม่ใช่เพราะเขากำจัดยอดฝีมือของฝ่ายตรงข้ามไปได้มากมาย พวกเขาจะชนะได้ง่ายดายเช่นนี้หรือ?!
พึงรู้ไว้ว่าในกองทัพแต่ละประเทศ แม่ทัพใหญ่จะต้องมีผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนหนึ่งคนเป็นมาตรฐาน หรือหลายคนหากกองทัพนั้นแข็งแกร่ง
ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือกองทัพขนาดกลางที่มีกำลังพลห้าพันนาย ภายในอาจมีขั้นกลางหรือแม้แต่ขั้นปลายอยู่จริง ๆ ดังที่ทหารเผ่าถ่ามู่กล่าวไว้
แล้วเหตุใดคนพวกนี้จึงไม่ปรากฏตัวในสนามรบ? มีเพียงคำอธิบายเดียว นั่นคือพวกเขาถูกหลี่เต้าจัดการไปแล้ว
“หัวหน้า!!” จางเมิ่งพลันตะโกนเสียงดังแล้วพุ่งเข้ามา ในชั่วขณะถัดมา เท้าข้างหนึ่งก็เตะเข้าที่หน้าอกของเขาเพื่อหยุดเขาเอาไว้
หลี่เต้าถามด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะหยัน “จางเมิ่ง เจ้าคิดจะทำอะไร?” จางเมิ่งยิ้มเจื่อน ๆ “หัวหน้า ข้าแค่อยากจะร่วมฉลองเท่านั้น”
“ฉลองหรือ?” “งั้นเ
