บทที่ 115 นี่มัน… ยอมแพ้แล้วหรือ?หลังจากพูดจบ เขามองอีกฝ่ายด้วยสายตาชื่นชมอีกครั้งแล้วพูดต่อว่า
“ในจุดนี้ข้าชื่นชมเจ้าอยู่บ้าง แม้ข้าไม่ใช่คนดี แต่ก็ยังไม่ชั่วช้าเท่ากับเจ้า!”
พูดตามตรง ที่เขาถูกโจมตีจนตั้งตัวไม่ทัน ไม่ใช่เพราะเขาคิดไม่ถึง แต่เป็นเพราะเขาประเมินชาวเปยหมานสูงเกินไป
คนพวกนี้ทำให้เขาเข้าใจถึงขีดจำกัดของความเป็นมนุษย์ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่เพียงโหดร้ายต่อศัตรู แต่ยังทารุณต่อพวกพ้องของตัวเอง
อีกทั้งยังเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ร่วมกันมาทุกวันอีกด้วย คราวนี้อีกฝ่ายไม่สามารถกำจัดเขาได้สำเร็จ
ต่อจากนี้เขาจะเตรียมรับมือกับชาวเปยหมานโดยไม่มีขีดจำกัดใด ๆ เมื่อได้ยินเสียงของหลี่เต้า เซินเจ๋อก็เข้าใจว่าการฟื้นคืนชีพไม่ใช่ภาพลวงตา
แม้ในใจจะตกตะลึงและสงสัยว่าอีกฝ่ายทำได้อย่างไรถึงไม่ตายภายใต้การโจมตีเช่นนั้น แต่ตอนนี้ต้องกัดฟันต่อสู้ต่อไปก่อน
“เซินไห่!” เซินเจ๋อมองไปทางเซินไห่แล้วพูดตรง ๆ ว่า “เตรียมพร้อมโจมตีพร้อมกัน”
เมื่อได้ยินดังนั้น เซินไห่ก็สะดุ้งโหยงในทันที ภาพการตายของผู้ช่วยเมื่อไม่นานมานี้ผุดขึ้นมาในความคิดอย่างไม่มีสาเหตุ
เมื่อเห็นแววตาอำมหิตของเซินเจ๋อ เขาก็ไม่กล้าส่ายหน้าปฏิเสธ ได้แต่พยักหน้าตอบว่า “ขอรับท่านแม่ทัพ ข้าเข้าใจแล้ว”
เซินเจ๋อพยักหน้า สายตาจับจ้องไปที่หลี่เต้าอีกครั้ง “ฆ่า!” ทันใดนั้น เสียงตะโกนก้องดังขึ้น พร้อมกับคว้าขวานยาวพุ่งเข้าใส่หลี่เต้าอีกครั้ง
เ
