ซินไห่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็พุ่งเข้าโจมตีเช่นกัน แต่ช้ากว่าอย่างเห็นได้ชัด เคร้ง! ขวานและง้าวปะทะกันอย่างรวดเร็ว
ในระยะประชิด เซินเจ๋อมองเห็นบาดแผลที่เขาเคยฟันใส่ร่างของหลี่เต้าได้ชัดเจน บาดแผลที่ควรจะลึกถึงสามชุ่น
แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงรอยถลอกเล็กน้อยเท่านั้น ไม่นานเขาก็พบว่ารอยถลอกเหล่านั้นกำลังสมานตัวอย่างรวดเร็ว
“เจ้าเป็นคนหรือผีกันแน่!” ภาพตรงหน้าทำให้เซินเจ๋อสะท้านใจอีกครั้ง “เจ้าลองเดาดูสิ!”
หลี่เต้าฉวยจังหวะตอนที่อีกฝ่ายเสียสมาธิ ยกขวานขึ้น แล้วเหวี่ยงง้าวอีกครั้ง เซินเจ๋อที่ได้สติกลับมารีบป้องกันตัว
แต่เพราะจิตใจถูกกระทบกระเทือน จึงตกเป็นรองอย่างรวดเร็ว หลังจากประมือกันหลายสิบกระบวนท่า หลี่เต้าก็คว้าโอกาสได้อีกครั้ง
ง้าวมังกรทมิฬเฉียดด้ามขวานฟาดลงมา ม่านตาของเซินเจ๋อหดเล็กลง สัญชาตญาณทำให้เขาปล่อยด้ามขวานหลบการจู่โจม
แต่แล้วเขาก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที เมื่อไร้ขวานยาวแล้วจะต่อสู้กับอีกฝ่ายได้อย่างไร?! เขาไม่ได้มีร่างกายที่น่าสะพรึงกลัวเหมือนอีกฝ่าย
“ถึงเวลาจบเรื่องแล้ว!” หลังจากปัดขวานยาวจนหลุด หลี่เต้าก็ฟาดง้าวมังกรทมิฬอีกครั้ง “เซินไห่!”
ในช่วงเวลาคับขัน เซินเจ๋อคิดจะใช้กลอุบายเก่าอีกครั้ง แต่เมื่อมองไปรอบ ๆ กลับพบว่าเซินไห่กำลังยืนอยู่ห่างออกไปหลายร้อยจั้ง
เซินเจ๋อ “…” ตกลงว่าจะโจมตีพร้อมกัน แล้วเหตุใดเจ้าถึงยืนอยู่ไกลเช่นนั้น?
ขณะนั้นเซินไห่สังเกตเห็นสายตาของเซินเจ๋อ จึงเข้า
