บทที่ 103 การโจมตีที่มาอย่างกะทันหันบนพื้นที่กันชนที่ตั้งอยู่นอกเขตเมืองหวงซา หลี่เต้าได้นำจางเมิ่งและทหารคนอื่น ๆขี่ม้าท่องไปตามทุ่งราบที่กว้างใหญ่และเงียบสงบเสียงกระทบของม้ากับพื้นดินเป็นเพียงเสียงเดียวที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
ในขณะนั้น หลี่เต้าได้เปลี่ยนมาสวมชุดทหารต้าเฉียนอย่างเต็มตัวนอกจากใบหน้าที่ดูหล่อเหลาโดดเด่นแล้วก็แทบจะกลมกลืนกับจางเมิ่งและทหารคนอื่น ๆหลังจากใช้ชีวิตทหารมาเกือบหนึ่งเดือน พร้อมกับการฝึกสอนจางเมิ่งและคนอื่น ๆ บุคลิกของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นแบบทหารมากขึ้น
จางเมิ่งคาบฟางข้าวที่เหลืองซีดไว้ในปาก สายตาของเขาจับจ้องไปยังทุ่งราบอันกว้างใหญ่และโล่งโพ้น พลางพึมพำ“น่าเบื่อจริง ๆ กลับไปฝึกยังจะดีกว่า”เมื่อได้ยินคำพูดของจางเมิ่ง เสวียปิงและทหารคนอื่น ๆ ที่ขี่ม้าตามหลังอยู่ก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย
ตอนเริ่มฝึกใหม่ ๆ พวกเขารู้สึกว่ามันทรมานจนแทบจะไม่สามารถทนต่อไปได้ทว่าหลังจากที่พวกเขาเห็นความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน ความทรมานเหล่านั้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยนรสชาติ ทำให้พวกเขารู้สึกติดใจพวกเขาชอบความรู้สึกเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อที่ทำงานหนักจนเหงื่อไหลโซมกายสรุปคือหากวันใดที่การฝึกต้องหยุดลง พวกเขาอาจจะปรับตัวไม่ได้เสียด้วยซ้ำ
เสวียปิงนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงควบม้าขึ้นมาข้าง ๆ หลี่เต้า“หัวหน้า ท่านว่าเมื่อไหร่พวกเราจะสำเร็จการฝึก กลายเป็นกองทัพทหารเกราะหนักอย่างที่ท่านว่า?
