”หลี่เต้าหันมามองสำรวจเสวียปิงตั้งแต่หัวจรดเท้า เสวียปิงจึงรีบยืดอกขึ้นทันที ราวกับต้องการพิสูจน์ตัวเองหลี่เต้ามองดูอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ เขาก็ยิ้มออกมา“เมื่อเจ้ารีบร้อนถึงเพียงนี้ ต่อไปพวกเจ้าทุกคนจะต้องฝึกเพิ่มเป็นสองเท่า ข้ารับรองว่าจะทำให้พวกเจ้ากลายเป็นทหารเกราะหนักที่แท้จริงโดยเร็ว”เสวียปิง “??”ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว เขาก็ถูกจางเมิ่งและคนอื่น ๆ พากันด่าทอและทุบตีไปทั่วทั้งตัว
เมื่อหลี่เต้าเห็นเหตุการณ์เช่นนั้น เขาก็เพียงแค่ส่ายหน้าเบา ๆ หลังจากนั้นก็ควบม้าของตนนำหน้าไปช่วงเวลาที่ผ่านมา ด้วยความช่วยเหลือและการฝึกสอนอย่างหนักหน่วงจากหลี่เต้า พวกเขาแต่ละคนก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นมากจนเห็นได้ชัดเจนแต่กลับกลายเป็นว่า หลี่เต้ากลับรู้สึก ลำบากใจไม่น้อย ในตอนแรกเขาคิดว่าเมื่อครั้งที่เพิ่งเข้ามาในค่ายหวงซา การได้รับของขวัญจากทหารม้าเป่ยหมานนั้นจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นแต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น หลังจากเหตุการณ์นั้นก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เลย
หืม?ทันใดนั้น หลี่เต้าเงยหน้ามองไปยังที่ไกล ๆ เห็นขบวนผู้คนที่สวมใส่ชุดชนเผ่าเป่ยหมานปรากฏตัวอยู่แต่ไกลพร้อมกับฝูงวัวและแกะจำนวนมาก“พวกเจ้ามีผู้ใดรู้หรือไม่ว่านี่เกิดอะไรขึ้น?” หลี่เต้าหันกลับมาถามจางเมิ่งและคนอื่น ๆเมื่อได้ยินเสียงของหัวหน้า คนที่กำลังชกต่อยกันก็หยุดทันที พากันมองตามสายตาของหลี่เต้า
“น่าจะเป็นการอพยพตามปกติกระมัง” เสวียปิงที่อยู่ข้าง ๆ
