เอ่ยขึ้น“หมายความว่าอย่างไร?”เสวียปิงอธิบายพลางยิ้ม “ตอนนี้ก็ใกล้สิ้นฤดูใบไม้ร่วงเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วไม่ใช่หรือ?”“อาณาจักรเป่ยหมานอยู่ทางตอนเหนือ ยิ่งขึ้นเหนือฤดูหนาวก็ยิ่งหนาวเย็น ดังนั้นทุกปีเมื่อใกล้ถึงฤดูหนาว ชนเผ่าเร่ร่อนทางเหนือบางส่วนจะอพยพลงใต้เพื่อหลีกเลี่ยงความหนาวเย็น”“และเขตกันชนระหว่างต้าเฉียนกับชนเผ่าเป่ยหมานนี้คือพื้นที่ใต้สุดของพวกเขา ชาวเป่ยหมานเหล่านี้คงต้องการตั้งค่ายในเขตกันชนเพื่อผ่านฤดูหนาว”
หลี่เต้าหรี่ตามองฝูงวัวและฝูงแกะที่เคลื่อนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้วถามว่า “เจ้าแน่ใจหรือ?”“หืม” เสวียปิงลังเลครู่หนึ่ง “ทุกปีก็เป็นเช่นนี้ คงไม่มีปัญหาอะไรกระมัง”หลี่เต้าถามอีกครั้ง “แล้วปีก่อน ๆ พวกเจ้าเคยพบชนเผ่าเร่ร่อนพวกนี้ในเขตกันชนหรือไม่?”“แน่นอนว่าเคยพบ ข้าถึงได้พูดเช่นนี้”“แล้วท่าทีของพวกเขาต่อพวกเจ้าเป็นอย่างไร?”“จะเป็นอย่างไรได้ แม้ต้าเฉียนกับชนเผ่าเป่ยหมานจะประกาศสันติภาพ แต่การกระทบกระทั่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ไม่เคยขาด โดยทั่วไปเมื่อพบชนเผ่าเร่ร่อนในเขตกันชน พวกเขามักจะหลีกเลี่ยงพวกเราโดยตรง เกรงว่าจะเกิดความขัดแย้งกับพวกเรา”“เช่นนั้น เจ้าลองหันไปดูสิว่าพวกเขามีท่าทีจะหลีกเลี่ยงพวกเราหรือไม่”“หือ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็หันกลับไปมอง จึงพบว่าชนเผ่าเร่ร่อนเหล่านั้นได้ต้อนฝูงวัวและแกะมาอยู่ไม่ไกลจากพวกเขาเสียแล้วสีหน้าของเสวียปิงเปลี่ยนไปทันที เห็นได้ชัดว่าพวกนั้นมุ่ง
