อยแตะจมูกเขา กลิ่นนั้นอบอวลไปทั่วราวกับเป็นสิ่งที่สะสมอยู่ในกระโจมแห่งนี้มาช้านาน และแน่นอน มันคือสิ่งที่คนมักเรียกขานกันว่า ‘กลิ่นบุรุษ’
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้แยแสหรือใส่ใจอะไรมากนัก เพราะเมื่อเปรียบเทียบกับสภาพแวดล้อมที่เขาเคยเจอในค่ายนักโทษประหาร ที่นี่ถือว่าดีกว่ามาก สายตาของหลี่เต้ากวาดมองไปรอบกระโจมเพียงครู่เดียว ก่อนจะพบเตียงที่ยังว่างอยู่ เขาจึงเดินตรงไปยังจุดนั้นอย่างไม่รีรอ และวางสัมภาระที่ติดตัวมาโยนลงบนเตียง
“โฮ่ง!” ทันใดนั้นก็มีเสียงเห่าดังขึ้น เห็นก้อนสีดำก้อนหนึ่งมุดออกมาจากปากถุงผ้า นั่นคือเสี่ยวเฮยที่หลับมานาน ส่วนไป๋เฉี่ยนนั้นไม่จำเป็นต้องดูแล บนทุ่งราบแห่งนี้มันสามารถออกล่าเหยื่อเลี้ยงตัวเองได้
“เงียบ ๆ หน่อย” เขาลูบหัวเสี่ยวเฮยทีหนึ่งแล้วนั่งลงบนเตียง ในใจพึมพำว่า “ระบบ”
[นายท่าน : หลี่เต้า][พลังกาย : 126.03][คุณสมบัติที่ใช้ได้ : 39.46]
เมื่อมองดูผลลัพธ์ของวันนี้ มุมปากของเขาก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว การสังหารพวกชนเผ่าเป่ยหมานกว่าร้อยคน ทำให้ได้รับคุณสมบัติมากมาย เพียงครั้งเดียวก็เกือบเท่ากับหนึ่งในสามของคุณสมบัติทั้งหมดที่มีอยู่ เป็นไปตามที่เขาคิดไว้จริง ๆ ค่ายหวงซาแห่งนี้คือสถานที่อันล้ำค่าของเขา เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็แอบขอบคุณผู้ที่จงใจส่งเขามาประจำการที่ค่ายหวงซาอยู่ในใจ
…
ในเวลาเดียวกัน ณ ค่ายทหารแห่งหนึ่งใกล้ด่านฟู่เฟิง ฉีเซิ่งจามออกมาก่อนจะลูบจมูกอย่างสงสัย เ
