วเยาะเย้ยและท่าทีท้าทาย
“พวกเจ้าทำตัวให้เรียบร้อยหน่อย” จ้าวถ่งที่ได้สติกลับมาเห็นท่าทีของผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองจึงกล่าวขึ้นทันที
หากเป็นทหารใหม่ทั่วไปเขาก็ไม่ได้ใส่ใจที่พวกเขาจะแกล้งสักหน่อย เพราะถือเป็นธรรมเนียมการเข้าค่ายอันธพาลแห่งเมืองหวงซา แต่ถ้าหากอีกฝ่ายเป็นอย่างที่เสวียปิงกล่าวจริง พวกทหารอันธพาลเหล่านี้เข้าไปคงได้หัวแตกเลือดอาบแน่ ทุกอย่างต้องรอให้แน่ใจก่อนว่าเรื่องนี้จริงหรือไม่?
จ้าวถ่งมองไปที่หลี่เต้าแวบหนึ่ง แล้วพูดกับคนที่เหลือว่า “พวกเจ้าขึ้นม้าไปหาทหารม้าเป่ยหมานที่เหลือตรงทางออกหุบเขา” เมื่อได้ยินคำว่าทหารม้าเป่ยหมาน พวกทหารอันธพาลก็ลืมหลี่เต้าทหารใหม่ทันที ต่างรีบขึ้นม้าด้วยความตื่นเต้น
ขณะที่เดินผ่านหลี่เต้า จ้าวถ่งพูดเสียงทุ้มว่า “เจ้าก็ตามมาด้วย” ในตอนนั้น เสวียปิงจูงม้าสองตัวมาที่ข้างกายหลี่เต้า “น้องชาย ข้านำม้าของเจ้ามาให้แล้ว”
เมื่อเห็นม้าที่คุ้นเคย หลี่เต้ารู้สึกประหลาดใจ จึงกล่าวทันทีว่า “ขอบคุณทำให้ท่านลำบากแล้ว”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” เสวียปิงกล่าวจบก็แอบเข้าไปกระซิบถามข้าง ๆ หูหลี่เต้าเบา ๆ “ข้าถามหน่อยน้องชาย พวกนี้เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่?”
หลี่เต้ากระโดดขึ้นหลังม้า หัวเราะเบา ๆ “ไปดูก็รู้เอง” เขาไม่ได้ตั้งใจอวดอ้าง แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจกดข่มตัวเองเช่นกัน จากการพบปะกับเสวียปิงก็เห็นได้ว่าค่ายอันธพาลนี้สมชื่อจริง ๆ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะใช้วิธีการแบบอันธ
