เอง
…
สองวันต่อมา หลี่เต้านั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ของบ้าน พลิกอ่านกลยุทธ์ฝูถูที่หยิบออกมาจากหีบใหม่อีกครั้ง แม้ว่าเขาจะจดจำเนื้อหาของกลยุทธ์ฝูถูได้ทั้งหมดแล้ว แต่เขารู้สึกว่าการอ่านจากตำราให้ความรู้สึกที่ดีกว่า
“ก๊อกๆๆ!” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นชุดจากด้านนอก หลี่เต้าจึงต้องวางตำราในมือลง ยังไม่ทันที่เขาจะลุกขึ้น เสียงของจิ่วเอ๋อร์ก็ดังขึ้นจากลานบ้านด้านนอก
“มาแล้ว” จิ่วเอ๋อร์เปิดประตู มองดูทหารในชุดเกราะที่ยืนอยู่ด้านนอกด้วยความสงสัย “ท่านคือผู้ใด?”
“ที่นี่คือจวนของหลี่เต้าใช่หรือไม่?” ทหารผู้นั้นถามขึ้น
“ใช่ ท่านมีธุระอันใดกับคุณชายของข้าหรือ?”
“ข้ามาส่งจดหมายรายงานตัว หลี่เต้าผ่านการคัดเลือกเข้ากองทัพแล้ว” เมื่อพูดจบ ทหารก็ยื่นจดหมายสีเหลืองส่งมาให้
“เจ้าค่ะ” จิ่วเอ๋อร์ทำหน้าเข้าใจ รีบรับจดหมายมาทันที หลังจากทหารคนนั้นจากไปแล้ว นางปิดประตูบ้าน พอหันกลับมาก็เห็นคุณชายของตนยืนอยู่กลางลานบ้านเสียแล้ว
“คุณชาย จดหมายรายงานตัวของท่านเจ้าค่ะ” จิ่วเอ๋อร์วิ่งเหยาะ ๆ มาหาหลี่เต้าแล้วส่งซองจดหมายให้ หลี่เต้าลูบศีรษะจิ่วเอ๋อร์พลางรับจดหมายมาเปิดอ่าน
“ค่ายหวงซา?” หลี่เต้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าในบรรดาค่ายทหารที่ตนรู้จักนั้นไม่มีค่ายนี้อยู่เลย แต่เมื่อเป็นจดหมายรายงานตัวที่ทางการส่งมา คงไม่มีปัญหาอะไร
จากนั้นเขาก็อ่านเนื้อหาส่วนที่เหลือต่อ ใจความสำคัญคือเขาต้องไปรายงานตัวที่ค่ายหวง
