า ป้าคนหนึ่งอดบ่นไม่ได้ “เสี่ยวหลี่นี่วิ่งเร็วจริง ข้ายังอยากจะแนะนำหลานสาวของน้องชายคนรองของข้าให้เขาอยู่เลย”
“หลานสาวของน้องชายคนรองของเจ้าน่ะหรือ? คนที่หนักสามร้อยชั่งคนนั้นน่ะหรือ? ข้าว่าเลิกคิดเถอะ เสี่ยวหลี่เห็นเข้าคงตกใจตายพอดี”
“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ ที่เจ้าพูดแบบนี้เพราะอยากจะแนะนำลูกสาวเจ้าให้เสี่ยวหลี่ใช่หรือไม่? แค่หน้าตาลูกสาวเจ้าน่ะ ผีเห็นยังต้องส่ายหน้าเลย”
“นางซุน เจ้าพูดอีกคำซิ!”“หึ นางแก่ จะห้ามไม่ให้ข้าพูดหรือ?”“นางแก่ชั่วช้า ไม่เจอกันไม่กี่วันก็กล้าขึ้นนะ วันนี้ข้าจะจับเจ้าฉีกปากออกเป็นชิ้น ๆ”
ไม่นานในตรอกก็มีเสียงด่าทอและการต่อสู้ดังขึ้นเป็นระลอก ชั่วครู่ เพื่อนบ้านแถวนั้นก็ทยอยออกมาดูเหตุการณ์กันทีละคน ไม่มีใครเข้าไปห้ามปราม ดูท่าทางคงจะชินชาแล้ว บางคนถึงกับเตรียมเก้าอี้ออกมานั่งดู ราวกับเตรียมพร้อมจะชมละครเลยทีเดียว
ในเวลาเดียวกัน หลี่เต้าถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกหลังจากหลบพ้นสายตาของบรรดาป้า ๆ ผู้คนที่นี่ไม่ได้เลวร้ายอะไร เพียงแต่พวกเขาให้ความสนใจเขามากเกินไป โดยเฉพาะหลังจากที่รู้ว่าเขายังไม่มีคู่ครอง และจิ่วเอ๋อร์เป็นเพียงสาวใช้เท่านั้น แทบทุกครั้งที่เจอบรรดาป้า ๆ พวกนางก็จะรั้งตัวไว้พูดคุย สรุปคือคอยจะจับคู่ให้เขาตลอดเวลา
เขายอมเผชิญหน้ากับกองทัพนับแสนเสียยังดีกว่าต้องเผชิญหน้ากับปากของบรรดาป้า ๆ พวกนี้ เมื่อเดินมาถึงถนนใหญ่ จิตใจของเขาจึงค่อย ๆ สงบลง ต่อไ
