อเกินไป แต่อย่างไรก็ตาม หากวันหนึ่งเขามีอำนาจมากขึ้น ตระกูลอัครเสนาบดีก็สมควรตาย
“มาเถอะ เราจะออกจากที่นี่ก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้ตระกูลอัครเสนาบดีคิดแก้แค้น และคนในตระกูลเองก็อาจจะคิดทำร้ายพวกเรา” หลี่เต้ากล่าวขึ้น เมื่อได้ยินดังนั้น จิ่วเอ๋อร์ก็ไม่สนใจความเจ็บปวดและถามขึ้นว่า “คุณชาย ตอนนี้เราจะไปที่ไหนกันหรือ?”
หลี่เต้าลูบกล่องด้านหลัง ทันใดนั้นก็นึกถึงคำพูดของเว่ยอวิ๋นที่เคยบอกเขา จึงยกมือวางลงบนศีรษะของจิ่วเอ๋อร์แล้วกล่าวว่า “จิ่วเอ๋อร์ พูดความจริงกับข้ามาว่าเจ้ายังอยากกลับมาที่นี่อีกหรือไม่?”
“ข้า……” จิ่วเอ๋อร์มองไปยังลานบ้านที่ถูกทุบทำลายไม่ไกลนัก แล้วหันกลับมาด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ข้ากลัวว่าคุณชายจะเป็นอันตราย” เห็นได้ชัดว่านางรู้ดีถึงสถานะอันเปราะบางของหลี่เต้า
หลี่เต้าสังเกตเห็นความคิดของอีกฝ่าย จึงส่ายหน้าและยิ้มอย่างอ่อนโยน “ข้าจะไม่เป็นอันตราย เจ้าเพียงบอกข้าว่าต่อไปเจ้ายังอยากกลับมาหรือไม่”
“อยากกลับเจ้าค่ะ!” คราวนี้จิ่วเอ๋อร์ตอบรับอย่างแน่วแน่ สำหรับนาง ชีวิตมีสองช่วง ช่วงหนึ่งคือการติดตามบิดามารดาหนีภัยกันดาร ความทุกข์ยากที่นางต้องมีชีวิตอยู่เพียงลำพัง อีกช่วงหนึ่งคือเมื่อมาถึงเมืองหลวง และถูกคุณชายพาตัวกลับจวน ได้กินอิ่มนุ่งอุ่น และถูกคุณชายแกล้งหยอกเย้าแต่เต็มไปด้วยความรัก เป็นช่วงชีวิตที่มีความสุข
อาจกล่าวได้ว่า ช่วงชีวิตที่สองนี้เป็นความทรงจำอันล้ำค่าที่สุดในชีวิตข
