นว่า “หยุดก่อน! ผู้มาเยือนต้องแสดงบัตรผ่านทางก่อนเข้าเมือง”
หลี่เต้าหยุดฝีเท้า ล้วงบัตรผ่านทางออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นส่งให้ ทหารยามหนุ่มรับบัตรผ่านทางมาตรวจสอบอย่างละเอียด พลางมองสำรวจหลี่เต้าที่ดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามว่า “มาจากที่ใด และจะไปที่ใด?”
“มาจากเมืองฉางผิง จะไปเมืองหลวง”
“เมืองฉางผิงหรือ?” ทหารยามถาม “รู้จักท่านแม่ทัพเว่ยหรือไม่?” หลี่เต้าวางมือลงที่เอว การกระทำนี้ทำให้เหล่าทหารที่อยู่ด้านหลังทหารยามตื่นตัวขึ้นมาทันที พวกเขาชักดาบยาวที่เอวออกมาพร้อมกัน ท่าทางพร้อมที่จะพุ่งเข้ามาได้ทุกเมื่อ
หลี่เต้าไม่รู้สึกแปลกใจกับปฏิกิริยาของเหล่าทหาร แต่เขาก็ไม่ได้หยุด กลับรีบชักดาบเหล็กทมิฬที่เอวออกมา “ไม่ทราบว่าท่านรู้จักดาบเหล็กทมิฬเล่มนี้หรือไม่?”
ทหารยามยกมือห้ามการเคลื่อนไหวของเหล่าทหารที่อยู่เบื้องหลัง จากนั้นก็รับดาบเหล็กทมิฬไปพิจารณา เมื่อเห็นเครื่องหมายบางอย่างบนดาบ ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมา “แท้จริงแล้วเป็นคนของแม่ทัพเว่ย ต้องขออภัยที่ไม่สุภาพด้วย”
ท่าทีของทหารยามเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่ระแวดระวังกลับกลายเป็นกระตือรือร้นขึ้นมา พร้อมส่งดาบเหล็กทมิฬให้หลี่เต้าอย่างสุภาพ หลี่เต้ารับดาบเหล็กทมิฬกลับมาแล้วถามว่า “เว่ยอวิ๋นเคยบอกเจ้าไว้หรือ?”
“ใช่แล้ว” ทหารยามแย้มยิ้ม “เมื่อไม่กี่วันก่อนแม่ทัพเว่ยได้บอกกับข้าว่าสหายของเขาจะมาที่นี่ ให้พวกข้าช่วยดูแลด
