้วย ดูท่าทางคงจะเป็นคุณชายท่านนี้กระมัง” เนื่องจากไม่รู้จักหลี่เต้า แต่ดูจากอายุแล้ว การเรียกว่าคุณชายก็ไม่เกินเลยไป
“แล้วเขาสั่งให้พวกเจ้าช่วยดูแลข้าอย่างไรบ้าง?” เขารู้สึกไม่แปลกใจกับความมีน้ำใจของเว่ยอวิ๋น เพราะอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ติดค้างบุญคุณเขาอยู่มาก
“คุณชายจะเดินทางไปเมืองหลวงใช่หรือไม่?” “ใช่” “คุณชายอาจจะยังไม่ทราบ ชายแดนทางตะวันออกนี้อยู่ห่างจากเมืองหลวงมาก คนทั่วไปยากที่จะเดินทางไปถึงเมืองหลวงเพียงลำพัง ดังนั้นผู้คนในเมืองอวี้เหมินมักจะรวมกลุ่มกันเดินทางไปเมืองหลวง พวกข้าไม่มีความสามารถพอที่จะพาคุณชายไปส่งถึงเมืองหลวง แต่สามารถแนะนำคณะให้คุณชายได้”
หลังจากฟังคำอธิบายของทหารยาม หลี่เต้าก็เข้าใจสถานการณ์ของเมืองอวี้เหมินอย่างรวดเร็ว เพราะเมืองอวี้เหมินตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์สำคัญบริเวณชายแดน และอยู่ห่างไกลความเจริญมาก ดังนั้นคนทั่วไปจึงเดินทางมาถึงที่นี่ได้ยาก มีเพียงขบวนพ่อค้าที่เดินทางค้าขายตามแนวชายแดนเท่านั้นที่จะผ่านไปมาระหว่างเมืองชายแดนเล็ก ๆ เหล่านี้ หากผู้ใดต้องการเดินทางออกจากที่นี่ไปยังโลกภายนอก วิธีที่ดีที่สุดคือการเข้าร่วมคณะเดินทาง เพื่อจะได้มีเพื่อนร่วมทาง
หลี่เต้าเห็นด้วยกับการเดินทางเป็นคณะอย่างยิ่ง แม้ว่าในมือของเขาจะมีแผนที่จากเมืองอวี้เหมินไปยังเมืองหลวงต้าเฉียน แต่แผนที่สมัยใหม่ยังอ่านยาก ไม่ต้องพูดถึงแผนที่โบราณเช่นนี้เลย หากให้เขาเดินทางตามลำพัง เส้
