ช่นนั้น
เขาหันหน้าไปมองหาหลี่เต้า “เก้าห้าสองเจ็ด เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร?”
หลี่เต้าวางถ้วยสุราในมือลง เอ่ยเสียงเบา “ภารกิจครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้ หากแม่ทัพเว่ยไม่อยากผิดคำพูดกับพวกข้า คงมีบางสิ่งที่ยังไม่ได้บอกกระมัง?”
เว่ยอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะปรบมือ เอ่ยด้วยความทึ่ง “ข้าประเมินความฉลาดของเจ้าต่ำไป เจ้าพูดไม่ผิด เรื่องนี้ค่อนข้างยากลำบากจริง ๆ ดังนั้น…”
เขาหันไปมองเสิ่นซานแล้วพูดต่อ “ดังนั้นครั้งนี้ไม่เพียงแต่พวกเจ้าทั้งห้าคนที่ต้องไป ข้าจะนำกำลังพลบางส่วนจากค่ายเว่ยอู่ไปด้วย”
เสิ่นซานเบ้ปาก คราวนี้เขาไม่มีอะไรจะพูดแล้ว เพราะตัวเจ้าของเรื่องก็ไปด้วย
หากเป็นการไปตายเปล่า เช่นนั้นคงเท่ากับเอาตัวเองไปพ่วงเข้าไปด้วย
เมื่อได้ยินว่าเว่ยอวิ๋นจะไปเอง หลี่เต้าก็ตั้งสติแล้วถามว่า “เรื่องนี้… ยากมากหรือ?”
เว่ยอวิ๋นพยักหน้า “แน่นอน มันค่อนข้างยุ่งยาก ข้าได้รับข่าวมาว่าในกลุ่มคนที่คุ้มกันขบวนครั้งนี้ มีผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนอยู่ด้วย”
ผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียน!
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าและคนอื่น ๆ ต่างตะลึงงัน
ในช่วงเวลาที่ผ่านมา หลี่เต้าได้เรียนรู้เกี่ยวกับระดับวรยุทธ์จากการพูดคุยกับเหล่ากุ่ย และคนอื่น ๆ
โลกใบนี้แบ่งระดับการฝึกฝนวรยุทธ์ออกเป็น ขั้นโฮ่วเทียน ขั้นเซียนเทียน ขั้นจงซือหรือจอมยุทธ และขั้นต้าจงซือหรือปรมาจารย์
ในบรรดาระดับทั้งหมด ปรมาจารย์ถือเป็นบุคคลระดับค้ำบ้านค้ำเมือง โดย
