สวีหู่ก็ไม่ดีเช่นกัน เพราะเสียเลือดมากเกินไป ผิวจึงเปลี่ยนเป็นสีเหลืองซีด ใบหน้าก็ซีดขาวลงไปมาก
แม้จะเป็นเช่นนั้น เขายังคงรักษาท่าทางพร้อมโจมตีไว้ ดูราวกับเสือที่บาดเจ็บแต่ยังคงดุร้ายน่าเกรงขาม
เสิ่นซานมองดูเลือดที่นองพื้นและบาดแผลบนร่างของสวีหู่ แล้วกล่าวว่า “เหล่ากุ่ย ไอ้หนุ่มร่างยักษ์บาดเจ็บหนักเช่นนี้ ท่านรักษาได้หรือไม่?”
เหล่ากุ่ยแค่นเสียงหึในลำคอเบา ๆ “วิชาแพทย์ของข้าเป็นที่หนึ่ง ไร้ผู้เทียมทาน”
เมื่อพูดจบ เขาก็ล้วงขวดยาหลายขวดออกมาจากอกเสื้อ
เมื่อเห็นเช่นนั้นเสิ่นซานจึงเอ่ยด้วยความสงสัย “ข้าว่านะเหล่ากุ่ย เจ้าคงไม่ได้คิดจะแยกตัวไปทำเองกระมัง ก่อนหน้านี้ตอนที่เจ้าปรุงยาพิษก็ใช้ยาพวกนี้เหมือนกัน”
เหล่ากุ่ยชำเลืองมองเสิ่นซานแวบหนึ่ง ก่อนจะลงมือปรุงยาต่อไปพลางอธิบาย “ยาในมือข้าไม่มีสักขวดที่เป็นยาพิษ”
“นี่คือผลการค้นคว้าวิจัยตลอดหลายปีที่ผ่านมาของข้า”
“แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่ใช่ยาพิษ แต่หากข้าเป็นผู้ปรุง มันสามารถแปรเปลี่ยนเป็นยาพิษที่มีฤทธิ์แตกต่างกันได้นับร้อยชนิด”
“แต่ข้าก็สามารถปรุงสิ่งเหล่านี้ให้เป็นยารักษาโรคธรรมดาได้เช่นกัน”
“สุดท้ายข้าจะบอกเจ้าอีกประโยคหนึ่ง วิธีการรักษาคนของข้านั้นเหนือชั้นกว่าวิธีการวางยาพิษคนมากนัก”
“ยาพิษเป็นเพียงการป้องกันตัว แต่การรักษาคนต่างหากที่เป็นรากฐานของข้า”
ในระหว่างที่พูด มือของเขาก็ไม่ได้หยุดนิ่ง ไม่นานนักก็ปรุงยาออกมาได้หลายขวด
เหล่ากุ่
