หลบหลีก จู่ ๆ ก็มีดาบเล่มหนึ่งพุ่งมาจากด้านข้าง สกัดการโจมตีของหัวหน้าชาวเหนือไว้ได้
เมื่อหลี่เต้ามองดู เขาถึงได้พบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่หัวหน้าหลิวมายืนอยู่ข้างกายเขา
หัวหน้าหลิวมองหลี่เต้าแล้วหันไปมองหัวหน้าชาวเหนือ “ไอ้พวกคนป่าเถื่อน เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์โฮ่วเทียน รังแกคนธรรมดาเช่นนี้ช่างไม่สมควรเสียเลย!”
ผู้ฝึกยุทธ์โฮ่วเทียน?
เมื่อได้ยินคำศัพท์นี้ หลี่เต้าก็ชะงักไปชั่วขณะ
ในห้วงความคิดของเขาพลันนึกถึงความทรงจำในวัยเด็กบางตอน
ในตอนนั้น ความทรงจำของหลี่เต้ายังไม่ได้ฟื้นคืน และตัวเขาก็ยังไม่ได้เป็นอันหยวนป๋อ แต่เป็นบิดาของเขาในชาตินี้ต่างหาก
ตอนนั้นเขาอายุเพียงเจ็ดขวบเท่านั้น เขาจำได้ว่าเขาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ข้างกายยังมีเด็กหญิงสองคน คนหนึ่งคือน้องสาวของเขา ส่วนอีกคนหนึ่ง…
เมื่อความทรงจำมาถึงตรงนี้ หลี่เต้ารู้สึกงุนงงไปชั่วขณะ อีกคนหนึ่งกลับเป็นคู่หมั้นของเขา แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญ
ในความทรงจำของเขา บิดาได้เชิญนักพรตชราผู้สวมชุดเต๋าที่ดูมีกลิ่นอายของเซียนจากภายนอกเข้ามา เนื่องจากปัจจุบันพลังของเขาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปเกือบห้าเท่า ดังนั้นเขาจึงจำได้แม้กระทั่งบทสนทนาระหว่างบิดาของเขากับชายชราในชุดเต๋าในตอนนั้น ซึ่งเป็นดังนี้
“อาจารย์ วันนี้ต้องรบกวนท่านแล้ว”
“ไม่เป็นไรหรอก การตรวจสอบพรสวรรค์นั้นเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”
“ถ้าเช่นนั้นเชิญท่านตามสบายเถิด”
หลังจากที่บิดาสนทนากั
