บนักพรต นักพรตก็วางมือลงบนข้อมือของน้องสาวของหลี่เต้า ผ่านไปสองสามลมหายใจ นักพรตก็ปล่อยมือออก
บิดารีบถามขึ้นว่า “บุตรีของข้ามีคุณสมบัติเช่นไรขอรับ?”
นักพรตเต๋าแย้มยิ้มพลางพยักหน้า “บุตรีของท่านมีคุณสมบัติอยู่ในระดับดี สามารถฝึกฝนวิชาได้”
เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้น สีหน้าของบิดาก็เปี่ยมไปด้วยความยินดี “มีคุณสมบัติก็ดีแล้ว มีคุณสมบัติก็ดีแล้ว”
หลังจากนั้นนักพรตก็วางมือลงบนข้อมือของหญิงสาวคู่หมั้นของเขาอีกครั้ง
คราวนี้นักพรตไม่ได้ปล่อยมือเป็นเวลานานถึงสิบกว่าลมหายใจ สีหน้าของเขาเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ และในที่สุดก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา “ข้าไม่คาดคิดว่าวันนี้จะได้พบกับพรสวรรค์ชั้นเลิศที่เล่าลือกันมา”
นักพรตมองดูคู่หมั้นของเขาแล้วส่ายหน้าพลางถอนหายใจกล่าวว่า “น่าเสียดาย น่าเสียดายที่เป็นร่างกายของสตรี”
บิดาประหลาดใจกับพรสวรรค์ของคู่หมั้นของเขา หลังจากได้สติกลับมาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ท่านนักพรต เหตุใดพรสวรรค์ของเยว่เอ๋อร์จึงน่าเสียดายเล่า? หรือว่าร่างกายของนางมีปัญหาอะไรหรือ?”
นักพรตส่ายหน้าแล้วยิ้มขื่นกล่าวว่า “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าพูดว่าน่าเสียดายนั้นหมายถึงน่าเสียดายสำหรับสำนักของข้า พรสวรรค์ชั้นเลิศนั้นร้อยปีจะพบสักครั้ง น่าเสียดายที่สำนักของข้าไม่รับศิษย์หญิง การพลาดศิษย์เช่นนี้ไปจะไม่น่าเสียดายได้อย่างไร?”
บิดาถามว่า “แล้วเยว่เอ๋อร์จะทำอย่างไรเล่า?”
นักพรตปลอบประโลมว่า “ท่านโปรดวา
