นาการที่ผูกมัดเขา แต่ตอนนี้โซ่ตรวนเป็นเพียงสิ่งชั่วคราวเท่านั้น ไม่ช้าก็เร็วต้องทิ้งมันไป ไม่นานหลังจากนั้น หลี่เต้าก็กลับมายังสถานที่คุ้นเคย ห้องขังนักโทษประหาร
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป บรรดานักโทษประหารภายในห้องขังต่างพากันตะลึง พวกเขาไม่คิดว่าหลี่เต้าจะมีชีวิตรอดกลับมาได้ เมื่อเห็นว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่กลับมา ผู้คนในคุกยิ่งตัดสินใจว่าบุรุษตรงหน้านี้ไม่ใช่คนที่ควรยุ่งเกี่ยวด้วย หลี่เต้าไม่สนใจปฏิกิริยาของคนเหล่านี้ เขาเลือกที่จะนั่งลงตรงมุมหนึ่ง หลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดก่อนหน้านี้ ความรู้สึกตื่นเต้นได้จางหายไป เหลือเพียงความง่วงงุนเท่านั้น ในความมึนงงสับสน เขาก็หลับไป คราวนี้ไม่มีเศษไม้ติดอยู่บนมือของเขา เพราะเขาได้รับพลังที่แข็งแกร่งกว่าเศษไม้แล้ว ส่วนเรื่องที่จะมีคนลอบโจมตีนั้น เขาไม่กังวลแต่อย่างใด ร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปถึงสี่เท่านั้นได้มอบความรู้สึกที่ไวต่อสิ่งรอบข้างให้แก่เขา แม้คนธรรมดาจะเข้าใกล้เพียงนิดเดียว เขาก็สามารถรับรู้ได้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่กังวลเลย
…… หลี่เต้าหลับไปนานถึงแปดชั่วยาม จนกระทั่งเที่ยงวันของวันรุ่งขึ้น
“สบายจริง ๆ” หลี่เต้าพึมพำพลางบิดขี้เกียจ ร่างกายส่งเสียงดังกรอบแกรบ ในตอนนั้นกลิ่นหอมลอยเข้ามาแตะจมูกของเขา “กลิ่นเนื้อหรือ? ที่ไหนมีเนื้อ! กลิ่นเนื้อแท้ ๆ เลย ข้าอยากกินเนื้อ ยังมีกลิ่นสุราด้วย ใครช่วยให้ข้าดื่มสุราสักอึกเถิด ขอให้ข้าได้ก
