ินเนื้อสักคำ ดื่มสุราสักอึก ข้ายอมตายเดี๋ยวนี้เลย”
กลิ่นหอมแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว นักโทษประหารต่างคลุ้มคลั่งราวกับคนบ้า โดยเฉพาะพวกที่ถูกขังมานาน พวกเขาถึงกับยอมตายเพื่อแลกกับการได้กินเนื้อสักคำหรือดื่มสุราสักอึก นักโทษประหารเกาะติดกรงขัง เห็นผู้คุมคนหนึ่งถือถาดไม้เดินเข้ามา บนถาดมีไก่ย่างหนึ่งตัวและเหล้าหนึ่งไหเมื่อเห็นภาพนี้ นักโทษประหารยิ่งคลุ้มคลั่งมากขึ้น บางคนกระหายอาหารจนต้องเกาะกรงคุกและสูดดมกลิ่นเหล้าเนื้ออย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็หลับตาจินตนาการราวกับว่าการทำเช่นนี้จะทำให้พวกเขาได้กินอาหารเข้าปาก
ผู้คุมหยุดอยู่หน้าประตูคุกที่หลี่เต้าอาศัยอยู่ ผู้คุมไขกุญแจแล้วนำอาหารเข้ามาในห้องขัง “ใครคือนักโทษหมายเลขเก้าห้าสองเจ็ด?” ผู้คุมถามพลางมองไปยังนักโทษประหารจำนวนมากในห้องขัง หลี่เต้าลุกขึ้นเดินไปหาผู้คุมคุก “ข้าคือเก้าห้าสองเจ็ด”
เมื่อได้ยินดังนั้นผู้คุมก็หัวเราะเบา ๆ พลางกล่าวว่า “เก้าห้าสองเจ็ด ผลงานในภารกิจครั้งที่แล้วของเจ้าไม่เลว นี่คือรางวัลพิเศษที่หัวหน้าหลิวมอบให้เจ้า” หลี่เต้ารับเนื้อและสุรามา พลางยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “รบกวนท่านผู้คุมช่วยขอบคุณหัวหน้าแทนข้าด้วย”
“ได้” ผู้คุมตอบรับ อาจเป็นเพราะเข้าใจบางสิ่งบางอย่าง ท่าทีของผู้คุมที่มีต่อหลี่เต้าจึงไม่เลวร้ายเหมือนกับที่พวกเขาปฏิบัติต่อนักโทษประหารทั่วไป ก่อนจากไปผู้คุมตบไหล่ของหลี่เต้าเบา ๆ พลางกล่าวอย่างมีนัยว่า “ข้าขอแนะนำเ
