ิชาเทพลักสวรรค์ลักนภาเปลี่ยนตะวันโดยมิให้ลิขิตสวรรค์สอดส่องพบ
เจียงฉางเซิงใช้พลังอาคมของตนสะกดพลังแห่งเคราะห์กรรมเอาไว้ โชคดีที่เขาได้ตำหนักยมโลกมาครองแล้ว จึงเริ่มศึกษาพลังแห่งเคราะห์กรรมมาก่อนหน้านี้ มิเช่นนั้นยามนี้เขาคงสัมผัสการมีอยู่ของพลังแห่งเคราะห์กรรมไม่ได้
“หลังจากนี้ไม่ต้องฝึกต่อแล้ว มิเช่นนั้นเจ้าจะสูญเสียการควบคุมร่างกาย วิชาเทพลักสวรรค์ยอดเยี่ยมก็จริง แต่ข้อดีที่เหนือธรรมดาย่อมนำมาซึ่งผลเสียที่เหนือธรรมดาเช่นกัน เข้าใจหรือไม่”
เจียงฉางเซิงกำชับ เจียงเช่อพยักหน้ายิ้มจืดเจื่อน
หลังจากนั้นเจียงฉางเซิงก็ให้เขาหยิบวิชาเทพลักสวรรค์ออกมา เขาจึงให้พระสนมอวี้ไปหยิบทันที
วิชาเทพลักสวรรค์ถูกบันทึกอยู่บนกระดูกชิ้นหนึ่ง เจียงฉางเซิงรับแผ่นกระดูกมาแล้วสำรวจดูอย่างละเอียด ไม่นานเขาก็ค้นพบความผิดปกติ วิชาเทพลักสวรรค์ฉบับนี้เป็นเพียงฉบับที่ไม่สมบูรณ์เท่านั้น เขาบอกเรื่องที่ค้นพบกับเจียงเช่อ เจียงเช่อฟังจบก็นึกหวาดกลัวทันใด ฝ่ายพระสนมอวี้ก็ละอายใจนัก
เจียงฉางเซิงทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งก่อนจากไป
“หากวิชานี้เป็นสิ่งที่เผ่าภูตมอบให้ เช่นนั้นพวกเจ้าคงต้องพิเคราะห์เจตนาของเผ่าภูตดูสักหน่อยแล้ว ลองสืบดูซิว่าเผ่าภูตมีผู้ใดฝึกวิชานี้หรือไม่”
พระสนมอวี้ยืนตะลึงอยู่กับที่ ส่วนเจียงเช่อขมวดคิ้วจนเป็นปม
พระสนมอวี้เห็นสายตาของเจียงเช่อก็กัดฟันเอ่ยว่า “ข้าไม่แน่ใจว่าในเผ่าภูตมีผู้ใดกำลังฝึกวิชานี้อยู
