“เธอเองหรอ สามคนนี้น่ะสิ ช่างกล้าหาญเหลือเกิน พวกเขากล้าที่จะแอบเข้าไปในป่าหลังจากเข้าโรงเรียนได้ไม่นาน และพวกเขาไม่กลัวที่จะถูกสัตว์ร้ายฆ่าตาย!” แฮกริดลากกิ่งไม้ที่ตายแล้ว จ้องมองไปที่เฟร็ดสามคนอย่างดุเดือด “ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถควบคุมพวกนายได้ อย่างไรก็ตาม ศาสตราจารย์มักกอนนากัล…”
“แฮกริด ตัวอะไรอยู่ในผมคุณน่ะ?” อัลเบิร์ตขัดจังหวะคำพูดของแฮกริด และชี้ไปที่สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งบนหัวและไหล่ของแฮกริด พวกเขาดูเหมือนเปลือกไม้และสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก
“อะไรนะ อ๋อ พวกเขาถูกเรียกว่าผู้พิทักษ์ต้นไม้สองคนนี้บาดเจ็บ ฉันต้องพันแผลให้พวกเขา” เขาหลอกแฮกริดให้ฟุ้งซ่านได้สำเร็จ
“แฮกริด คุณดูแลสัตว์วิเศษหรอ” อัลเบิร์ตมองด้วยความชื่นชม “ผมได้ยินคนอื่นบอกว่าหลักสูตรปกป้องสัตว์เวทย์มนตร์นั้นเริ่มเรียนในชั้นปีที่ 3 เท่านั้น”
อันที่จริง ความชื่นชมบนใบหน้าของอัลเบิร์ตนั้นมีอยู่จริง ท้ายที่สุด นิ้วหนาๆของแฮกริดก็สามารถพันสิ่งเล็กๆ เหล่านี้ได้จริงๆ
“ฉันเรียนรู้จากศาสตราจารย์เบิร์น เขาเป็นศาสตราจารย์ที่ปกป้องสัตว์วิเศษ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาแก่มากแล้ว ฉันไปช่วยเขาดูแลสัตว์วิเศษเหล่านั้นเป็นครั้งคราว” แฮกริดพูดอย่างภาคภูมิใจ
“ผมขอดูวิธีที่คุณพันผ้าพันแผลได้ไหม” อัลเบิร์ตถามขณะยกมือและเดินไปหาทั้งสามคน โดยเป็นการบอกให้พวกเขารู้ว่าพวกเขาควรรีบไปขอโทษและยอมรับความผิดพลาด