เดินไปบนสถานีพร้อมกับกระเป๋าของเขาสุ่มหาและพบตู้ที่ว่าง เขาใช้คาถาลอยตัวเพื่อย้ายกระเป๋าเดินทางพร้อมหาที่วางและใช้มือจับประตู จากนั้นเขาก็เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดคลุมพ่อมด
ไม่นานหลังจากที่อัลเบิร์ตเปิดหน้าต่างเชอร่าก็บินขึ้นไปบนโต๊ะ ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้บินไปฮอกวอตส์ด้วยตัวเอง แต่กำลังจะนั่งรถไป
“เจ้าตัวน้อยแกฉลาดอะไรอย่างนี้” อัลเบิร์ตแตะศีรษะของ เชอร่า และหยิบถั่วนกฮูกออกจากกล่องแล้วเอาให้มัน
“ถ่ายรูป! เกือบลืมไปเลย” อัลเบิร์ตนำกล้องหันกลับไปที่ชานชาลาและถ่ายภาพระยะใกล้สองสามภาพที่สายด่วนสู่ฮอกวอตส์
น่าเสียดายที่ทักษะการถ่ายภาพของเขาไม่ดีจริง ๆ และภาพถ่ายที่เขาถ่ายก็เป็นเพียงทั่วๆไปเท่านั้น
โชคดีที่ลุคอาจคาดหวังกับสถานการณ์นี้และเตรียมเรื่องเชิงลบไว้ให้เขามากมาย
“ นี่ก็ไม่เลวนะ” อัลเบิร์ตเลือกรูปถ่ายกับหัวรถจักรพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและกลับไปที่รถของเขา
เขานั่งลงข้างหน้าต่างและมองไปที่ชานชาลาครึ่งหนึ่ง หลังจากเวลาผ่านไปอีกระยะหนึ่งจำนวนผู้โดยสารบนชานชาลาก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นและท้องฟ้าก็เริ่มมีฝนตกเบา ๆ
“ ฉันคิดว่าฝนจะตกทุกครั้งที่ไปฮอกวอตส์” อัลเบิร์ตอดไม่ได้ที่จะอาเจียนรู้สึกว่าเขาคิดถูกที่มาเร็ว
พ่อมดบนชานชาลาถือร่มไว้ในมือรีบอำลาครอบครัวท่ามกลางสายฝนดูเขินอายเล็กน้อย
ไม่รู้จะเจอคนรู้จักสักกี่คนกันนะ?
