ส่วนเรื่องจะให้ซมซานกลับไปค่ายที่พักน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ!
ผมแยกตัวออกมาเพื่อเลิกพึ่งพาคนอื่น ถ้าต้องวิ่งกลับไปขอความช่วยเหลือตอนนี้มันดูน่าสมเพชเกินไป อีกอย่าง ผมมั่นใจว่าเรื่องแค่นี้จัดการเองได้
ผมก้มลงจิบน้ำจากลำธารโดยตรง รสชาติมันดีจนต้องขอกลับไปเบิ้ลอีกนิด แต่ปัญหาใหญ่คือตอนนี้เสบียงผมเกลี้ยงแล้ว
การต่อสู้และใช้มานาต่อเนื่องทำให้ผมหิวโซจนซัดอาหารสำรองหมดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ไอ้ตัวแสบนั่นยังคอยตามติดเป็นเงา และยังหลบหลีกไม่ให้ผมเข้าถึงตัวมันได้ น่าประหลาดใจที่การตะโกนด่าทอไปถึงบุพการีมันก็ไม่ช่วยอะไรเลย มันยังคงรักษาระยะห่างไว้อย่างคงเส้นคงวา…
อ้อ แล้วตอนนี้ผมก็หลงป่าด้วย เพราะมัวแต่พะวงหน้าพะวงหลังจนลืมทำเครื่องหมายบอกทางไว้ แถมการจะใช้สมองคิดอะไรเป็นเหตุเป็นผลเริ่มทำได้ยากขึ้นทุกที
เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่
ผมเผลองีบไปได้สักสามชั่วโมงมั้ง… จริงๆ คือมัน วูบ ไปเองมากกว่า ผมแค่ยืนพิงต้นไม้พักสายตาครู่เดียวก็หลับกลางอากาศไปทั้งอย่างนั้น
สิ่งที่ปลุกผมให้ตื่นคือความเจ็บแปลบที่สีข้าง พอลืมตาตื่นแล้วตวัดดาบออกไปกลับพบเพียงความว่างเปล่า