มันทิ้งไว้แค่รอยแผลเล็กๆ บนตัวผม กับเสียงหัวเราะคิกคักที่แว่วมาตามลม ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ผมยังคงต้องสู้กับพวกโทรลล์และก็อบลินที่แห่กันมาเป็นระลอกไม่จบไม่สิ้น จนถึงตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่าไอ้ตัวแสบนั่นแหละที่จงใจ ลาก พวกมันมาถล่มผม
จำไม่ได้เหมือนกันว่าตั้งแต่ตอนไหน แต่ดาบของผมหักไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เลยต้องใช้เพียงด้ามดาบที่มีเศษใบมีดคมๆ ติดอยู่ประทังไปก่อน
ทว่าทักษะ การสั่นพ้อง ของผมกลับพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ และ สมาธิ ก็เลเวลอัปด้วย
ก็นะ… อย่างน้อยก็ยังมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นบ้างล่ะมั้ง
ผมเผลอวูบไปอีกรอบ คราวนี้ต้องแลกมาด้วยการเสียปลายนิ้วก้อยข้างซ้ายไปครึ่งข้อ
แต่มันก็คุ้มนะ เพราะในจังหวะที่ความเจ็บปวดปลุกให้ผมตื่น ผมก็สามารถฝากรอยแผลไว้บนตัวไอ้เจ้าตัวสะกดรอยนั่นได้สำเร็จก่อนมันจะหนีไป!ครั้งนี้…
และครั้งนี้ มันไม่ได้หัวเราะแล้ว
ผมหิวจนไส้จะขาด แต่ก็ยังคงต้องเคลื่อนที่ต่อไป
ทุกครั้งที่ผมหยุดพักนานเกินไป กลุ่มมอนสเตอร์ที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จะดาหน้าเข้าโจมตีทันที มีแต่มอนสเตอร์เต็มไปหมด ผมไม่ได้เห็นสัตว์ป่ามานานมากแล้ว เจอแต่พวกโทรลล์หรือไม่ก็ก็อบลิน
