แต่ก็โชคดีที่เลเวลของพวกมันไม่ได้สูงนักผมจึงพอเอาตัวรอดมาได้
ทุกครั้งที่เลเวลอัป ผมจะทุ่มแต้มสถานะไปที่ค่าความทนทาน ซึ่งมันช่วยให้ผมยังไปต่อได้
ไอ้เจ้าตัวสะกดรอยเลิกหัวเราะแล้ว แต่ผมยังสัมผัสได้ว่ามันวนเวียนอยู่ที่ขอบเขตการรับรู้มานา ผมจึงแกล้งลดระยะการตรวจจับลงแล้วเฝ้ารอโอกาสที่เหมาะสม
หือ… เลเวล 16 แล้วเหรอเนี่ย ก็ไม่เลวนี่นา
อดคิดไม่ได้จริง ๆ ว่าป่านนี้คนอื่นๆ จะทำอะไรกันอยู่… พนันได้เลยว่าเจ้าพวกนั้นต้องกำลังล้อมวงกินของอร่อยๆ ร้อนๆ กันอยู่แน่ ไอ้พวกคนทรยศ!
ส่วนผมนะเหรอ... ตอนนี้หิวโซจนยัดทุกอย่างที่พอจะหาได้เข้าปากไปหมดแล้ว จะว่าไป เนื้อก็อบลินนี่รสชาติเฮงซวยชะมัด! ให้ตายสิ!
ในที่สุด ผมก็ได้เห็นหน้าค่าตาของมอนสเตอร์ที่แอบตามตื้อผมเสียที
[ก็อบลิน แฟนท่อม – เลเวล 9]
พอมันรู้ตัวว่าผมเริ่มจับทางได้ คราวนี้มันก็ไม่กล้าแหยมเข้ามาใกล้ผมอีกเลย แม้ผมจะลองแกล้งทำเป็นวูบหลับไปแล้วก็ตาม
ผมลองเช็กหน้าต่างสถานะดู พบว่าเหลือเวลาอีกหนึ่งสัปดาห์เป๊ะๆ ก่อนจะสิ้นสุดเควสต์ประจำชั้น นอกจากนี้ระบบยังใจดีส่งเควสต์รองมาให้เพิ่มอีกอันด้วย
[เควสต์รอง]
