ผมจงใจพุ่งชนต้นไม้เพื่อใช้ทักษะดูดซับแรงปะทะมาเปลี่ยนเป็นพลังงานขับเคลื่อน แล้วใช้แรงนั้นถีบตัวทะยานเข้าหาไอ้เวรนั่นต่อทันที!
อากาศรอบตัวมันบิดเบี้ยวขณะที่พยายามเปลี่ยนสีผิวเลียนแบบสภาพแวดล้อม ทว่าด้วยการรับรู้มานาที่เฉียบคมขึ้นผมจึงพอจับตัวตนของมันได้
ผมซัดลูกเตะเข้าเป้าจนมันกระเด็นไปกลิ้งหลุนๆ บนพื้น ทักษะพรางตัวของมันคลายออกพร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน ผมรีบตามไปเหยียบเท้ามันซ้ำจนมันร้องจ๊ากหนีไปไหนไม่ได้อีก
“ฮ่าๆ!”
ผมหยุดหอบหายใจชั่วครู่ แขนหัก ร่างกายปวดร้าว ท้องไส้ปั่นป่วน แถมเสื้อผ้ายังขาดรุ่งริ่งบาดแผลเต็มตัวไปหมด แต่ผมกลับระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งใส่ไอ้ตัวเขียวที่นอนร้องขอชีวิตอยู่ใต้เท้า
จากนั้นผมก็เริ่มเหยียบมันซ้ำๆ หักแขนหักขามันจนผิดรูป แต่มันก็ยังพยายามคลานหนี และใช้เล็บจิกข่วนผมอย่างสิ้นหวัง
ผมไม่สนความเจ็บปวดพวกนั้น ผมยังคงเหยียบลงบนท้อง หน้าอก และลำคอของมันไม่ยั้ง
แม้ข้อความแจ้งเตือนการสังหารจะเด้งขึ้นมาแล้วแต่ผมก็ยังไม่หยุด… ผมเหยียบจนร่างสีเขียวใต้เท้ากลายเป็นเพียงก้อนเนื้อเละๆ ที่ผสมปนเปไปด้วยเศษกระดูกและเครื่องใน
“ฮ้า…”
ผมพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ พลางพึมพำกับตัวเอง
