“กระจอกชะมัด…”
ผมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ท่ามกลางความโล่งอกที่ถาโถมเข้ามา ความเงียบงันของป่าทำให้ผมเพิ่งตระหนักได้ว่า ตลอดหลายวันที่ผ่านมาผมต้องแบกรับความหวาดกลัวเอาไว้มากขนาดไหน ความรู้สึกกดดันมหาศาลเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว
แต่ก่อนที่สติจะหลุดลอยไป ผมรีบเปิดใช้งานทักษะ สมาธิ เพื่อดิ่งลึกเข้าสู่สภาวะเงียบสงบอีกครั้ง อารมณ์ที่เคยพลุ่งพล่านปั่นป่วนจึงค่อยๆ มอดดับและเยือกเย็นลงในที่สุด
ในขณะนั้นเอง การรับรู้มานา ของผมก็แผ่ซ่านออกไปรอบทิศทางอย่างนิ่งสงบ มันครอบคลุมพื้นที่กว้างขวางจนแทบจะเทียบเท่าหมู่บ้านเล็กๆ ได้เลยทีเดียว
“กลับกันเถอะ”
ผมกล่าวกับตัวเองมันคือสิ่งที่โหยหามากที่สุดในตอนนี้…
