บทที่ 36 ลักษณะเฉพาะ
ผมกลับมาถึงค่ายในสภาพเนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือดและความเหนื่อยล้า แต่ลึกๆ กลับรู้สึกสะใจอย่างประหลาด
เมื่อมาถึงผมก็พบว่า ทุกคนกำลังวุ่นอยู่กับการกักตุนเสบียง และเก็บกวาดสิ่งของที่มีประโยชน์ทุกอย่างเท่าที่จะหาได้
ดูเหมือนมติของกลุ่มจะเป็นเอกฉันท์…
แทนที่จะนั่งรอให้หมีเถ้าถ่านกลับมาฆ่าพวกเราอีกครั้ง ทุกคนเลือกที่จะย้ายถิ่นฐานไปที่อื่นด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่ามันจะไม่ตามไปเจอ
ผมเห็นด้วยกับการหนี แม้ส่วนลึกจะรู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก มันเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดแต่มันก็ทิ้งรสชาติขมปร่าไว้ในใจ ราวกับผมกำลังเดินหนีปัญหาที่ยังไม่ได้รับการชำระ
หมีเถ้าถ่านน่ะน่ากลัวจริง แต่ผมอยากจะล้างแค้นมันให้ได้ก่อนที่บททดสอบชั้นที่ 1 จะจบลง
“เทส ช่วยดูต้นทางให้ฉันสักสองสามนาทีได้ไหม?”
ผมหาตัวเธอเจอทันทีด้วยการตรวจจับร่องรอยมานา คงเป็นเพราะน้ำเสียงที่ไม่ปกติของผม ที่ทำให้เธอไม่กล้าเอ่ยปากถามว่าผมหายไปไหนมาหรือกำลังจะทำอะไร เธอเพียงแค่พยักหน้าตอบรับอย่างขรึมๆ