ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบธนบัตรร้อยดอลลาร์ออกมา มันคือของขวัญจากชายนิรนามคนหนึ่ง ผมยื่นมันให้เธอ
“ช่วยไปซื้อขนมหวานให้ผมหน่อยได้ไหม?”
เธอมองหน้าผม สลับกับมองธนบัตรใบนั้นอยู่สองสามรอบด้วยสีหน้าเหลอหลาจนดูตลกชะมัด
“นายขโมยมาจากแฮดวินเหรอ?”
เธอเดาถูกเผงทันทีแบบไม่ต้องสืบ
ชิบเป๋ง… ผมดูง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? เอ้อ เดี๋ยวสิ! ผมไม่ได้ทำนะ เกือบลืมไปเลย
“หมามันทำ”
ผมชี้ไปทางเจ้าคอร์กี้ที่นอนหลับปุ๋ยอยู่
เทสถอนหายใจพลางกลอกตา
“จ้า…”
เธอทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะลุกเดินจากไป โดยทิ้งธนบัตรใบนั้นไว้ที่เดิม
ผมยักไหล่อย่างไม่ยี่หระพลางทอดสายตามองไปยังลานโล่งกลางค่าย ตอนนี้ทุกคนกำลังวุ่นอยู่กับการกักตุนอาหารและน้ำดื่ม
แม้ช่วงหลังมานี้มอนสเตอร์จะเริ่มปรากฏตัวบ่อยขึ้น และดุร้ายกว่าเดิม แต่ด้วยเลเวลของทุกคนที่พัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง การรับมือจึงไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงนัก
ทุกอย่างดูเหมือนจะค่อยๆ เข้ารูปเข้ารอย ผมเอนหลังพิงรั้วไม้พลางปล่อยใจไปกับความสงบชั่วคราว สถานการณ์ตอนนี้เรียกได้ว่าดีเกินคาดด้วยซ้ำ
