ผมแสร้งทำเป็นจะชกที่กกหูซ้ำ ทว่าเมื่อเขาขยับมือมากันตามคาด ผมก็เปลี่ยนทิศทางซัดหมัดอีกข้างเข้าที่หน้าท้องจนเขาตัวงอ
จากนั้นจึงเตะย้ำเข้าที่ข้อขาเดิมซ้ำ จนเขาทรุดลง ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด และสุดท้ายผมก็ปิดบัญชีด้วยหมัดตรงเข้าเป้าที่ตาซ้ายอย่างจัง
ในวินาทีนั้นเอง ผมสัมผัสได้ทันทีว่าทักษะของเขาสลายไป และมานาในร่างของผมก็พร้อมจะกลับมาโลดแล่นอีกครั้ง
แต่… ผมเลือกที่จะไม่ใช้มัน
ผมจู่โจมเขาต่อด้วยพละกำลังจากร่างกายเพียวๆ ก้าวประชิดตัวแล้วแทงเข่าเข้าที่ท้องจนเขาตัวงอเป็นกุ้ง ก่อนจะสอยหมัดเข้าที่ปลายคางอย่างรวดเร็ว
ผมซัดซ้ำเข้าที่คางเขาเป็นครั้งที่สอง แรงสั่นสะเทือนทำให้เขาเซไปเซมาด้วยอาการหน้ามืด
จังหวะที่เขากำลังสับสน ผมก็บิดตัวส่งแรงจากหัวไหล่และเอว ซัดหมัดที่หนักหน่วงที่สุดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจังจนเขาล้มพับไปกองกับพื้นในที่สุด
ผมจ้องมองเขาด้วยลมหายใจที่ยังหอบถี่ คนรอบข้างต่างยืนนิ่งงัน ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาแทรกแซง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผม ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดคือรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่บอบช้ำนั่น