มีอะไรน่าขำนักหนาวะลุง? โดนอัดน่วมขนาดนี้ แถมผมยังไม่ได้ใช้มานาด้วยซ้ำ
“เหะๆ…”
เสียงหัวเราะแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับคราบเลือดที่เปรอะตามซอกฟัน
“นายเองก็รู้ใช่ไหมล่ะ?”
เขาหัวเราะซ้ำอีกครั้ง
“ฉันฆ่านายได้เลยนะถ้าอยากจะทำจริงๆ”
ผมยืนนิ่งเงียบ ไม่ตอบโต้อะไร
“นายเตรียมตัวรับมือฉันไว้แล้วแท้ๆ คิดว่ายังไงฉันก็ต้องจู่โจมแน่ แต่ฉันก็ยังหาจังหวะซัดนายเข้าเป้าได้ตั้งหลายที”
เขานอนแผ่อยู่บนพื้นพลางแหงนมองท้องฟ้า
“ฮ่า… สะใจชะมัด ฉันอยากจะซัดหน้านายมาตั้งนานแล้ว เจ้าหนูเหลือขอตัวแสบ”
ความเงียบของผมยิ่งทำให้เขาหัวเราะนานกว่าเดิม
“ในที่สุดฉันก็ได้เห็นอารมณ์บนหน้านายสักที นายมักจะทำหน้าไม่ทุกข์ร้อน ดูเบื่อโลกตลอดเวลาแม้แต่ตอนต่อสู้ แต่ตอนนี้… นายดูโกรธจัดเลยว่ะ”
ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ คนส่วนใหญ่ต่างพากันหลบตา ลิลลี่และคนอื่นๆ ดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อหันไปมองเทสที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าของเธออ่านยาก แต่ท่าทางของเธอดูพร้อมที่จะขยับตัวได้ทุกเมื่อ ไม่ใช่เพื่อมาช่วยผมหรอกนะ แต่เพื่อหยุดผมหากผมตัดสินใจจะปิดบัญชีแฮดวินต่างหาก
“รู้ไหม พักหลังมานี้นายมั่นใจเกินไปแล้วนะ เนเทล”
