เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม
“นายมันไม่รู้จักความกลัว นายเสพติดการต่อสู้จนมองข้ามความเสี่ยงที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งนั่นมันไม่ได้เดิมพันแค่ชีวิตของนายคนเดียว แต่นายกำลังลากคนรอบข้างไปตายด้วย”
“นายไม่ได้ไร้เทียมทานหรอก เนเทล วันนี้ถ้าฉันอยากจะฆ่านายจริงๆ นายก็ตายไปแล้ว และต่อให้ไม่ใช่ฉัน โลกบ้านี้ ก็ยังมีอย่างอื่นที่พร้อมจะขยี้คนประมาทอย่างนายให้จมดินได้อยู่ดี”
พูดจบเขาก็เงียบไป คงเพราะไม่มีอะไรจะพูดต่อแล้ว ผมหันไปสบตาเทส เธอไม่ได้หลบตาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร และแค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับผม
ผมเดินปลีกตัวออกมาจากตรงนั้นก่อนที่จะเผลอระเบิดอารมณ์ใส่ใครเข้า ผมมุ่งหน้าเข้าไปในป่าลึก พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง
ช้าๆ หายใจเข้า หายใจออก ทำซ้ำไปเรื่อยๆ
ผมทำโดยไม่ใช้งานทักษะ สมาธิ เพราะต้องการใช้ความคิดของตัวเองไตร่ตรองทุกอย่างที่เกิดขึ้น
หลังจากใจเย็นลง ผมเริ่มตระหนักว่าบางทีพวกเราอาจจะถูกด้วยกันทั้งคู่ ความจริงคงอยู่ตรงกลางนั่นแหละ
มันเป็นความจริงที่ผมจำเป็นต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้ และไม่ควรพึ่งพาแต่ทักษะ เหมือนที่แฮดวินเพิ่งสั่งสอนผมไปอย่างเจ็บแสบเมื่อครู่นี้แหละ
