เธอพูดจบก็ชี้มือไปยังซากโทรลล์ที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล หอกไม้ที่ยังพอใช้งานได้ลอยหวือขึ้นมาจากพื้นทันที มันพุ่งมารวมกลุ่มกับหอกอีกเล่มในมือเธอ ก่อนจะเริ่มหมุนวนรอบตัวเธอไปมา ราวกับอาวุธวิเศษในนิยายแฟนตาซี
ใบหน้าของผมกระตุกเล็กน้อย… นี่กะจะโชว์เหนือใส่กันชัดๆ
อยากให้ผมชม หรืออยากให้ผมอิจฉากันแน่ล่ะเนี่ย?
ก็นะ ช่างเถอะ คอยดูเถอะว่าถ้า สมาธิ ของผมแสดงพลังที่แท้จริงออกมาเมื่อไหร่ แม้แต่เธอก็ต้องตัวสั่นด้วยความทึ่งแน่ๆ
หลังจากพักฟื้นจนพอมีแรง พวกเราก็พากันเดินกลับไปยังลานโล่งที่ตู้ขบวนรถไฟจอดนิ่งอยู่ บริเวณชายป่ามีคนจำนวนมากยืนออกันอยู่ และหนึ่งในนั้นก็คือแฮดวิน
ผมกวาดสายตามองคนเหล่านั้น… ตอนนี้พวกเขาดูไม่เหมือนกลุ่มคนที่เพิ่งมาถึงใหม่ๆ อีกต่อไป ทุกคนเริ่มปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้เป็นอย่างดี บางคนถึงกับเริ่มดูเหมือนจะชื่นชอบชีวิตในโลกบ้าๆ นี่เสียด้วยซ้ำไป
จู่ๆ ผมก็มีความคิดหนึ่งวูบเข้ามา…
บางทีพวกเราอาจจะไม่ได้โดนสุ่มให้มาอยู่ในระดับนรกด้วยความซวย แต่มันอาจเป็นการคัดเลือกแบบเจาะจงมาแล้วก็ได้ บางทีคนทั้งตู้ขบวนนี้อาจจะเป็นพวกที่ เข้าคู่ กับความยากระดับนรกได้ดีที่สุดก็เป็นได้
