ผมเห็นเทสพยายามทำเป็นนิ่งเฉยไม่ลำพองใจ แต่นั่นยิ่งทำให้ผมหมั่นไส้หนักกว่าเดิม
ยังดีที่มีรางวัลปลอบใจเป็นทักษะ การสั่นพ้อง ที่เลื่อนขึ้นมาเป็นเลเวล 2 เสียที ซึ่งมันช่วยให้ผมอารมณ์ดีขึ้นมาได้บ้าง
เจ้าทักษะนี้เลเวลขึ้นยากเย็นจนผมเริ่มสงสัยแล้วว่า เพราะมันเทพเกินไปหรือเปล่า ระบบถึงได้กั๊กเลเวลเอาไว้ขนาดนี้
ที่เลเวลมันยอมขยับขึ้นมาได้ ก็เพราะผมจับพวกก๊อบลินมาเป็นหนูทดลองนี่แหละ ผมใช้ทักษะจัดการตัดแขนตัดขาพวกมันจนขยับเขยื้อนไม่ได้
ซึ่งผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมภาพนั้นถึงทำให้คนอื่นรู้สึกพะอืดพะอม แล้วพากันมองผมด้วยสายตาแปลกๆ แบบนั้น
ทั้งที่ความจริงผมทำเพื่อพวกเขาทั้งนั้น!
เพราะว่า หลังจากจัดการจนมันหมดสภาพ ผมก็ยกพวกมันให้คนอื่นไปปิดบัญชีต่อ พวกเขาจะได้เอาหอกมาแทงมอนสเตอร์ที่ไร้ทางสู้เพื่อเก็บค่าประสบการณ์ได้ง่ายๆ ไง
สำหรับผมตอนนี้ มอนสเตอร์เลเวล 2 และ 3 มันให้ค่าตอบแทนไม่คุ้มเหนื่อยอีกต่อไปแล้ว พวกเขาควรจะขอบคุณผมสิ ไม่ใช่มามองกันด้วยสายตาหวาดระแวงแบบนั้น
แล้วก็… ใครก็ได้ขอช็อกโกแลตให้ผมสักหน่อยเถอะ ตอนนี้ผมสาบานเลยว่ายอมฆ่าคนเพื่อแลกกับของหวานสักชิ้นจริงๆ!
