บทที่ 30 ความผิดปกติทั่วโลก
หลังจากจัดการเก็บกวาดและทำความสะอาดลานกว้างจนเรียบร้อย พวกเราบางส่วนก็แยกย้ายเข้าไปนอนในตู้ขบวน
ส่วนที่เหลือก็มารวมตัวกันรอบกองไฟขนาดใหญ่ที่ก่อขึ้น ตอนนี้ความมืดสนิทเข้าปกคลุมไปทั่ว พร้อมกับอากาศที่เริ่มหนาวเย็นลงอย่างชัดเจน แม้จะยังไม่ถึงขั้นหนาวเหน็บแต่ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่บาดผิว
พวกเราช่วยกันลากซากก็อบลินทั้งหมดไปทิ้งไว้ที่ชายป่า ด้วยความหวังลึกๆ ว่าหากเจ้า หมีเถ้าถ่าน ย้อนกลับมา มันจะเลือกเขมือบศพพวกนั้นแทนที่จะหันมาเล่นงานพวกเรา
นอกจากนี้ยังมีการเสริมแนวป้องกันรอบที่พักขึ้นอีกเล็กน้อย ถึงจะดูง่อนแง่นไปบ้างแต่ก็นะ… ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย
แนวป้องกันที่ว่าคือไม้แหลมหลายซี่ที่ถูกปักไว้กับพื้นหันปลายออกไปทางป่า บางอันยาวเฟื้อยจนน่ากลัว ขณะที่บางอันสั้นกุดจนน่าสงสัยว่านอกจากจะเอาไว้ให้พวกก็อบลินเดินเหยียบเล่นแล้วมันจะใช้ทำอะไรได้อีก
ส่วนตู้ขบวนรถไฟก็ถูกปรับปรุงเพิ่มอีกนิดหน่อย โดยการเอาแผ่นไม้มาตอกปิดแทนหน้าต่างที่แตก และเสริมความแข็งแรงตรงทางเข้า แม้จะดูอุจาดตาและใช้เวลานานโขกว่าจะเสร็จ แต่มันก็ช่วยให้รู้สึกปลอดภัยขึ้น
