ซึ่งไอ้ท่าทางน่าสงสารนั่นจะเปลี่ยนเป็นจอมกะล่อนทันทีที่ผมยอมแบ่งอาหารให้
เจ้าตัวแสบเอ๊ย ไร้ยางอายจริงๆ
ตอนนี้พวกเราหาแหล่งน้ำเจออีกครั้งแล้ว และแฮดวินก็เพิ่งโชว์เหนือด้วยการล่าหมูป่าตัวเขื่องด้วยตัวคนเดียว เขาแบกมันกลับมาเพียงลำพังทั้งที่น้ำหนักของมันน่าจะมากกว่าเขาเป็นสองเท่าแท้ๆ
เมื่อเทียบกับวันแรกๆ แล้ว ตอนนี้ทุกอย่างดูจะง่ายดายจนผิดสังเกต ไม่ใช่ว่าผมอยากจะบ่นที่พวกเราไม่โดนคาบไปกินหรอกนะ แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนความสงบก่อนพายุจะเข้ายังไงไม่รู้
ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจนั้น ผมเลยเริ่มสะสมเสบียงเอาไว้ ทั้งอาหารและน้ำต้มอีกสองสามขวด ผมยัดพวกมันใส่กระเป๋ากีฬาเตรียมพร้อมไว้ในจุดที่หยิบฉวยง่ายที่สุด เผื่อถึงคราวจำเป็นจะได้โกยได้ทันที
ซึ่งผมสังเกตเห็นว่ามีคนอื่นอีกจำนวนไม่น้อยที่เริ่มคิดแบบเดียวกันและทำตาม
จริงๆ แล้วหากจะบอกว่าตอนนี้สงบสุข ก็คงไม่ถูกนัก เพราะภายใต้ความสงบนี้ก็เริ่มมีความขัดแย้งเล็กๆ ก่อตัวขึ้น โดมินิกยังคงตั้งแง่โจมตี และรังควานโชอี้ไม่เลิก แถมยังพาลไปเกลียดแฮดวินด้วยอีกคน สาเหตุก็คงเพราะแฮดวินมักจะคอยออกหน้าปกป้องเธอนั่นแหละ
