จริงอยู่ว่าปกติผมเป็นคนประเภทเฉื่อยชาและนิ่งเงียบ แต่การรักษาสภาวะเย็นเยียบดุจน้ำแข็งท่ามกลางสถานการณ์ความเป็นความตายแบบนี้มันผิดวิสัยมนุษย์จนเกินไป
ถึงอย่างนั้น… ผมกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจมันเลยสักนิด ขอบใจมากนะคุณสมาธิ!
ที่จริงผมควรจะกังวลมากกว่านี้ที่อารมณ์ความเป็นมนุษย์บางอย่างกำลังถูกลบเลือนไป แต่ถ้ามันคือข้อแลกเปลี่ยนที่การันตีว่าผมจะรอดชีวิต
ผมก็ไม่เกี่ยงหรอกที่จะโยนอารมณ์เหล่านั้นทิ้งไปให้หมด ส่วนความเป็นตัวตนของผมจะบิดเบี้ยวไปแค่ไหนหลังจากเลเวลของมันสูงขึ้นกว่านี้?
ก็นะ… นั่นเป็นเรื่องที่ตัวผมในวันพรุ่งนี้ต้องไปเผชิญเอง
ขอโทษทีนะ เนเทลในอนาคต เรื่องปวดหัวพวกนี้ยกให้เป็นภาระของนายก็แล้วกัน โอเคไหม?
ผมยังคงเปิดใช้งานทักษะประคองไว้พลางเงี่ยหูฟังบทสนทนารอบกองไฟที่เริ่มออกรส
“…ฉันสังเกตเห็นเรื่องนี้มาพักใหญ่แล้วล่ะ มันเกิดขึ้นก่อนที่เราจะถูกดึงมาที่นี่เสียอีก มีรายงานคนหายตัวไปทั่วโลกเลย เห็นว่าที่ญี่ปุ่นมีนักเรียนหายไปทั้งคลาสเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน แล้ววันต่อมาเครื่องบินทั้งลำก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย”
หือ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ผมประหลาดใจเล็กน้อย
