โธ่เอ๊ย หยุดเถอะ เดี๋ยวผมก็เขินตายพอดี แต่ตลอดการพูดของแฮดวิน ผมสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ เขาไม่ได้ดูทุกข์ร้อนอย่างที่แสดงออก มันเป็นความรู้สึกที่จับสังเกตยากมากหากไม่ใช่เพราะผมคงสภาวะสมาธิอ่อนๆ ไว้ตลอดเวลาก็คงยากจสังเกตุเห็น
และผมสาบานได้ว่าสัมผัสได้ถึงกระแสแห่งความพึงพอใจและความโล่งใจลึกๆ ปนอยู่ในน้ำเสียงของเขา
“คุณแฮดวินคิดว่าที่นี่มีทั้งหมดกี่ชั้นคะ?”
ลิลลี่ถามขึ้นเบาๆ ทุกคนหันไปทางชายวัยกลางคนอย่างมีความหวัง
“ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน อีกอย่างคือเราต้องย้ายไปชั้นอื่นหรือเปล่า หรือจะใช้เวลาทั้ง 5 ปีอยู่แค่ในชั้นแรกนี้? นั่นคือสิ่งที่เราต้องคิด บางทีชั้นอื่นอาจจะอันตรายกว่านี้มาก การอยู่ที่นี่ต่อไปเรื่อยๆ อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดก็ได้”
หลายคนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างมีความหวัง พวกเขาตั้งทฤษฎีกันต่อไปเรื่อยเปื่อยจนผมเริ่มเบื่อ และเลือกที่จะกรองเสียงเหล่านั้นทิ้งไป
ไม่นานพวกเขาเริ่มคุยเรื่องที่คนเราชอบที่สุด และเรื่องของตัวเอง