“ตอนอยู่โลกเดิมฉันฐานะค่อนข้างดี รู้จักคนใหญ่คนโตเพียบ ถ้าเรากลับไปได้ ฉันจะจัดการเส้นสายให้พวกเราเอง จินตนาการดูสิว่าเราจะทำเงินได้มหาศาลขนาดไหนด้วยทักษะแบบนี้”
ไอ้มหาเศษฐีขี้คุยนี้อีกแล้ว โธ่เอ๊ย หุบปากไปเถอะ อีธาน
“แล้วถ้ากลับไปถึงโลกแล้วเราใช้ทักษะไม่ได้ล่ะ? ถ้าเกิดพลังพวกนี้หายวับไปหมดเลยล่ะจะว่ายังไง?”
พูดได้ดีนี่เควิน ผมถึงกับแอบยกนิ้วให้เจ้าหนูคนนี้อยู่ในใจ
ความเป็นไปได้นั้นทำให้วงสนทนารอบกองไฟเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างจมดิ่งลงในพะวังความคิดของตัวเอง ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมไปชั่วขณะ
ผมเงยหน้ามองแสงสีประหลาดที่ร่ายรำบนท้องฟ้าพลางครุ่นคิด… ถ้าเป็นผมล่ะ ผมจะทำยังไง?
บอกตามตรง ผมไม่ชอบความคิดที่ว่าจะต้องสูญเสียมานาไปเลยแม้แต่นิดเดียว ผมเกลียดความคิดนั้นเข้าไส้
ผมลองปล่อยให้มานาไหลผ่านร่างกาย บังคับให้มันหมุนเวียนช้าเร็วได้ตามใจปรารถนา กลุ่มควันสีจางปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วคล้ายควันไฟ ก่อนจะค่อยๆ ควบแน่นจนแหลมคมและยาวขึ้นตามจินตนาการ
