หลังจากนั้นผมก็เบี่ยงตัวหลบคมมีดของตัวที่เข้าหาผมอย่างฉิวเฉียด ก่อนจะชักมีดสั้นส่วนตัวออกมาแทงสวนลงไปกลางหลังของมัน
มันกรีดร้องลั่น ผมกระชากมีดออกแล้วจ้วงแทงซ้ำเข้าที่กล้ามเนื้อบ่า และลากผ่านลำคออย่างเหี้ยมเกรียม ก่อนจะถีบร่างมันออกไปพ้นตัว ร่างสีเขียวนั่นดิ้นพล่านอยู่บนพื้นดินครู่หนึ่งก่อนจะแน่นิ่งไปในกองเลือด
[คุณสังหารก็อบลิน เลเวล 3 สำเร็จ]
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง ซากก็อบลินนอนเกลื่อนอยู่แทบเท้าของพวกเรา
ผมรับกระบองที่เทสขว้างคืนมาให้ เธอพยักหน้าให้แทนคำขอบคุณเป็นเชิงรับรู้
ในตอนนั้นเองที่ผมสังเกตเห็นความผิดปกติ… พวกมอนสเตอร์ผิวเขียวเหล่านั้นดูไม่ค่อยกระตือรือร้นจะบุกเข้าไปถล่มข้างในตู้ขบวนรถไฟนัก พวกมันดูจะเพลิดเพลินกับการข่มขวัญคนที่สั่นประสาทอยู่ข้างในมากกว่า
ผมตวัดสายตากลับมามองโชอี้ ตอนนี้เลือดกำเดาของเธอไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย ผิวซีดเผือดจนแทบจะกลืนไปกับบรรยากาศ
ดูท่าเธอคงกำลังรีดเร้นมานาใช้ทักษะบงการพวกมันอย่างหนัก หรือบางทีเธออาจจะจงใจปั่นหัวให้พวกมันอยากแกล้งเหยื่อก่อนฆ่า เพื่อถ่วงเวลาไม่ให้พวกมันแห่บุกเข้าไปในรถทันที