บทที่ 25 แคสเซียน
ลมหายใจของแคสเซียนขาดช่วงเป็นระยะ เขาหอบถี่กระชั้นราวกับพยายามจะตักตวงเอาอากาศเข้าปอดเป็นเฮือกสุดท้าย
รูม่านตาขยายกว้างพร้อมกับร่างกายที่สั่นเทิ้มอย่างรุนแรง เลือดสีแดงฉานยังคงพุ่งทะลักออกจากบาดแผลฉกรรจ์ไม่หยุด ส่งผลให้ผิวพรรณที่ซีดอยู่แล้วซีดเผือดลงทุกวินาทีจนดูเหมือนคนตายเข้าไปทุกที
คนที่ดูจะสติหลุดที่สุดในตอนนี้คือโดมินิก เขาพยายามใช้มือที่สั่นระริกกดปากแผลทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดเลือดที่ไหลริน
“บัดซบ… มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิ!”
เขากดเศษผ้าลงบนแผลอย่างบ้าคลั่ง
“ใครก็ได้… ทำอะไรสักอย่างที!”
เขาแผดเสียงตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง ทว่าคำตอบเดียวที่ได้รับกลับมาคือเสียงพึมพำแผ่วเบาของฝูงชนแล้วตามด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด เพียงไม่นาน แคสเซียนก็หมดสติไป
“ไม่ ไม่ ตื่นสิ ตื่น!”
โดมินิกเขย่าร่างเพื่อนที่แน่นิ่ง
“แฮดวิน ช่วยผมทีเถอะขอร้องล่ะ โชอี้… เธอด้วย!”
เขาหันไปวอนขอความช่วยเหลือจากทั้งคู่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบงัน ในโลกที่ไร้อุปกรณ์การแพทย์เช่นนี้ ไม่มีใครรู้เลยว่าควรจะรับมือกับบาดแผลระดับเสียแขนได้อย่างไร