“เขาต้องมาเป็นแบบนี้เพราะปกป้องเธอนะโชอี้!”
ความโกรธแค้นปะทุขึ้นบนใบหน้าขณะที่เขาตวัดสายตาไปหาโชอี้
“อย่างน้อยก็หัดพูดอะไรออกมาบ้างสิวะ!”
ยังคงไร้คำตอบ โชอี้ทำเพียงเบือนหน้าหนีไปเงียบๆ ราวกับไม่ต้องการรับผิดชอบความรู้สึกใครทั้งนั้น
“นังแพศยาเอ๊ย!”
โดมินิกฟิวส์ขาดถลาเข้าใส่เธอทันที แต่เขาก็ต้องชะงักกึกเมื่อแฮดวินก้าวเข้ามาขวางทางไว้ด้วยแววตาเย็นชา
“โดมินิก ใจเย็นก่อน ทำแบบนี้ไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอก”
น้ำเสียงของแฮดวินนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่หนักแน่น
“พวกแกมัน…”
โดมินิกกัดฟันแน่นจนผมเกือบจะได้ยินเสียงฟันกระทบกันด้วยความแค้น เขาเหวี่ยงหมัดใส่แฮดวินสุดแรง แต่น่าเสียดายที่มันช้าเกินไป
แฮดวินเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดายก่อนจะซัดหมัดสวนเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่ายจนโดมินิกกระเด็นหงายหลังลงไปกองกับพื้น
“ผมเสียใจด้วย… แต่พวกเราไม่มีใครช่วยเขาได้จริงๆ”
“โธ่เว้ย…”
โดมินิกทำได้แค่เอามือกุมหน้าสะอื้นและนอนแผ่อยู่บนพื้นอย่างคนหมดสภาพ
